Dierenoptocht in Londen: prentenboek bij de Kleurrijke schrijvers

prentenboek dierenoptocht in Londen

Mijn prentenboek bij dé Kleurrijke schrijvers heet dierenoptocht in Londen. Een jaar geleden hadden we op eerste Kerstdag een feestje bij mijn jarige vader. Mijn nichtjes vroegen of ik een boek wilde schrijven waarin zij de hoofdrol hadden. Terwijl lekkere hapjes werden geserveerd, brainstormde ik met de lieve kleuters/onderbouwers, die ook een rol zagen voor hun babybroertje.

Zo ontstond de dierenoptocht in Londen. De hoofdrollen waren duidelijk aangegeven door mijn nichtjes: een herderspuppy, lieveheersbeestje, kitten en tijger. Het uiteindelijk verhaal is best nog een en ander aangepast, maar … ze willen op vakantie naar Londen en dat gaat HELEMAAL mis.

Het verhaal schreef ik in september 2020, tijdens een schrijfreis georganiseerd door Jolanda. Hier lees ik het verhaal voor aan mijn reisgenoten, die er erg om moesten lachen. Altijd een goed teken.

voorlezen prentenboek dierenoptocht in londen

Illustrator Ewald Stuer werkt mee aan het prentenboek

Heel blij ben ik met de illustraties van Ewald. Hij was meteen enthousiast over het verhaal en zag de beelden van het boek voor zich nadat hij mijn tekst gelezen had. Dat blijkt wel uit de illustraties die hij me toestuurt. Elke keer veer ik verheugd op als hij weer een tekening met me deelt. In veel van zijn tekeningen zitten kleine grapjes, die het geheel nog leuker maken.


Ik verheug me erg op het eindresultaat, dat tijdens het kleurrijk boekengala zal verschijnen. Het kleurrijk boekengala op 10 april wordt hoe dan ook een mooi feestje. We zijn er allerlei leuk plannen voor aan het maken. Blok de dag vast in je agenda, want we gaan er hoe dan ook een bijzondere dag van maken, die je (online) met ons mee kan vieren.

Het boek wordt uitgegeven bij Droomvallei Uitgeverij en is via de website nu al te bestellen. Het wordt na het gala aan je opgestuurd.

Esther van der Ham, auteur van ‘Dierenoptocht in Londen’.

Schrijven verbindt

Er is afstand nu, maar toch voel ik veel verbinding. Ik leg vaker contact met mijn klanten, via Zoom of Facebook live, maar ook met mijn e-mails en blogs. Want schrijven verbindt. Juist nu. Dus stuur ik een kaartje naar klanten als ze jarig of ziek zijn. Maar er kan veel meer. Want natuurlijk schrijf ik blogs en boeken en help ik mijn klanten daarbij, ik doe nu graag iets extra’s. Ook in de privésfeer. 

Nu ik mijn familie en vrienden niet of weinig zie, gebruik ik mijn pen. Zodat ze weten dan ik aan ze denk en omdat het fijn is om iets te ontvangen. En zo’n kaartje, daar kun je veel meer van maken. Ik geef je wat ideeën.

  • Schrijf een brief. Nee geen e-mail, maar echt een verhaal ouderwets op papier. Het liefst mooi postpapier. De envelop sluit je met een sluitzegel. En wist je dat je met de post.nl app eigen postzegels kan maken? Op mijn zakelijke postzegel staat mijn logo, of soms een van mijn boeken. Het is echt heel leuk om post te ontvangen. Zeker in deze tijd. 
  • Schrijf eens een elfje. Een elfje is een soort gedicht van vijf regels. Die regels bestaan uit: één woord, twee woorden, drie woorden, vier woorden en dan weer één woord. Samen zijn dat elf woorden. Dit maakt je kaart heel persoonlijk.
  • Een haiku is iets ingewikkelder. Het is van oorsprong een meditatief natuurgedicht zonder rijm. Je kunt er bijvoorbeeld een op een foto typen en die uitprinten of maak er een tekening bij. De regels van een haiku zijn iets lastiger.
  • Stuur een cadeautje mee. Bij Meerleuks hebben ze allerlei snailmail cadeautjes.
  • Maak een tekening en stuur die naar iemand die je op wilt vrolijken.
  • Maak een lief kaartje met een compliment en gooi het bij een onbekende in de bus.
  • Er zijn ook nog andere woordcadeaus. Schrijf een een naamgedicht. Daarbij gebruik je de letters van de naam van de ander steeds als eerste letter van een nieuwe zin.
Schrijven verbindt

Durf je echt? Schrijf dan een kort verhaal voor de ontvanger. Mijn gratis schrijfinspiratieboek gaat je daarbij helpen.

Natuurlijk zorgt ook een boek voor verbinding met de lezer. Alleen dan heb je een veel grotere doelgroep. Het is een groot project en vaak doe je dat alleen. Wil je hierbij ook verbinding? Sluit je dan aan bij dé kleurrijke schrijfgroep. We helpen en motiveren elkaar.

Wie wil er nu niet een persoonlijk geschreven cadeau? Hier zijn de enveloppen al weg. Wie ga jij blij maken met post? Laat je het even hieronder weten?

Waarom juist dit boek?

In het jaar dat wat er gebeurde met Anne Faber ons in zijn greep had, zijn er ook twee tienermeisjes vermoord door leeftijdgenoten. Als moeder van twee dochters maar vooral als oma van vier opgroeiende kleindochters las ik dat met afgrijzen en het liet me niet los. Toen in datzelfde jaar met Kerst een medewerkster van de Nederlandse Ambassade in Egypte werd vermoord kon ik daar niet meer van slapen. Ze had een feest op haar werk gehad en om veilig thuis te komen had ze een taxi gebeld. Dat ze door de taxichauffeur verkracht en vermoord is greep me erg aan. De reden; ze droeg een korte rok!

Vijf nachten heb ik met die drie gevallen in mijn hoofd wakker gelegen. Toen wist ik het, daar moet ik iets mee en ik ben opgestaan om te schrijven. Binnen een half uur stond de proloog op papier en had ik de rust in mijn hoofd terug. Heel langzaam ontspon het verhaal zich in mijn hoofd en ben ik verder gaan schrijven.

Burn-out perikelen

In die zelfde periode was ik mijn derde Elfenmeisjes boek aan het schrijven én ik was begonnen aan Opa & Sophie, een verhaal over een opa die een onderbeen amputatie ondergaat. Daarbij kwam dus Verkeerde Keuzes, toen nog onder de werktitel Waarom Tess?

Daarbij werkte in nog 28 uur en paste ik op mijn kleindochters. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik een burn-out opliep. Dat bleek voor dit boek een zegen. Ik had beide kinderboeken al uitgegeven en ik heb ‘Verkeerde Keuzes’ een jaar niet meer aangeraakt. Na dat jaar heb ik doorgelezen wat ik al had en buiten de proloog heb ik alles op de schop gegooid en ben opnieuw begonnen. Ik heb aangeklopt bij Jolanda Pikkaart als schrijfcoach en dat is een goede keuze gebleken. Vanaf dag één had ze vertrouwen in dit boek, en in mij als schrijver. Tess, zo noemt Jolanda het.

De nieuwe versie heeft een heel belangrijk verschil. Nu is de dader ook één van de hoofdpersonages. En dat is echt een waardevolle aanvulling geworden. Wat doet het met hem, de angst om ontdekt te worden? Er met niemand over kunnen praten? Vol overgave kroop ik steeds weer in zijn hoofd en voelde wat hij voelt. Vaak liepen tijdens het schrijven de tranen over mijn wangen en ik hoop oprecht dat jullie die stukken herkennen.

Feedback

De rode draad tussen mijn schrijven en Frank Norbert Rieter liep ook hierin ineens weer door. Mijn eerste boekje is geschreven op een cursus bij hem en aan de keukentafel bij hem thuis hebben we vele gesprekken gehad met Frank, Melan Floris Lambers en de mede cursisten. Tijdens het schrijven van ‘Verkeerde Keuzes’ kwam er ook bij Frank ineens weer een mogelijkheid om een cursus te volgen en die heb ik met beide handen aangegrepen. Schrijven samen met mijn mentor, zoals ik Frank zie, mooier kan niet. Ook nu zaten we regelmatig aan de keukentafel samen met Mel en drie andere cursisten. Het verschil met het traject bij Jolanda was dat we hier stukken tekst opstuurden die door iedereen werd gelezen en daar volgde dan feedback op. Ook dat heeft mijn verhaal sterker en mooier gemaakt. De keukentafel werd al snel vervangen door Teams maar dat mocht de pret niet drukken.

Proeflezers

Daarnaast heb ik nog drie proeflezers gehad. Elk op hun eigen wijze zijn Esther, Marianne en Wesna een waardevolle aanvulling geweest. Na het schrijven is het boek door de redacteur gelezen en heb ik die feedback ook verwerkt. Het manuscript is bij de uitgever en straks moet ik haar feedback nog verwerken maar dan is het ook echt klaar en komt het boek uit.

Al met al ben ik heel tevreden met het eindresultaat. En ik kan niet wachten op de mening van mijn lezers wanneer het boek op 10 april verschijnt. ‘Verkeerde Keuzes‘ bij Droomvallei uitgeverij.

Marijke Witman ‘Verkeerde keuzes komt op 10 april 2021 uit

Waar zit die aan-knop?

Ik heb geen technische aanleg, elektrische apparaten zijn een groot mysterie voor mij. Dat heeft al meermalen geleid tot ongelukjes. Zo heb ik een gloednieuw koffiezetapparaat gesloopt door het water in het bonenreservoir te gieten in plaats van het daarvoor bestemde vat en de airfryer in de fik gezet. Niet gek dus dat manlief mij verbood om me te bemoeien met de installatie van de nieuwe tv en ik maar een vraag mocht stellen: Hoe gaat die aan?

Blauwe vingers

Blauwe vingers

Soms zou ik willen dat ik die vraag ook kon stellen bij het schrijven van mijn boek. Er zijn dagen dat schrijven zwoegen is. Ik zit achter mijn laptop, typ wat zinnen in, kijk ernaar, haal ze weg en herhaal die stappen een aantal keer. Uiteindelijk klap ik de laptop gefrustreerd dicht. Waar is die aan-knop van mijn schrijfmotor, denk ik dan.

Als ik lekker schrijf, dan vloeien de zinnen als vanzelf op papier. Ik hoef niet na te denken, mijn hand wordt automatisch aangestuurd door het motortje in mijn hoofd. Ik ga volledig op in mijn verhaal en alles is erop gericht dat op papier te krijgen. Op die momenten geniet ik, vergeet ik de wereld om mijn heen en stoor ik me niet aan die lekkende vulpen, die mijn duimen kleurt. Ik wil die blauwe vingers, oftewel schrijven in een flow.

Smooth flow

Smooth flow Rinske Oenema

Flow is dat gevoel waarin alles samenkomt, je aandacht, energie en inspanning volledig gericht zijn op dat ene doel. Ik heb dat heel sterk ervaren toen ik een halve marathon liep. Het is weliswaar jaren geleden, maar iets waar ik nog regelmatig aan terugdenk, juist vanwege dat gevoel. Als ik mensen vertelde over mijn doel, kreeg ik steevast de vraag in welke tijd ik deze afstand wilde lopen. Verbaasd antwoordde ik dan dat ik dat niet wist. Mijn doel was de finish te halen, de snelheid was daaraan ondergeschikt.

Kink in de kabel

Met schrijven voelde dat in het begin ook zo. Ooit was het mijn droom om een boek te schrijven, gewoon om te zien of ik dat kon. Inmiddels ben ik een aantal jaren verder en schrijfervaringen rijker en weet ik dat alleen maar schrijven niet voldoende meer is. Ik wil mijn verhalen delen met de buitenwereld en daarom heb ik me aangesloten bij Dé Kleurrijke Schrijvers.

Mijn droom is een plan met deadlines geworden. Hoewel het vooruitzicht van een boek publiceren ontzettend fijn is, benauwt dit me ook. Het maakt de perfectionist in mij wakker, die eist dat ik een bestseller schrijf en die de deadlines als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd houdt. Probeer dan die flow maar eens vast te houden.

Reset

Hoe begon het ook alweer? Dat eerste vage verhaalideetje was genoeg om mijn schrijfmotor aan te drijven. Het spelen met personages, scènes en schrijvend ontdekken hoe zij zich ontwikkelen, brachten mij in de juiste versnelling. Niet alles was goed en bruikbaar, maar het hielp mij wel mijn verhaal vast te houden.


Met Jolanda Pikkaart brainstormen over mijn boek tijdens een etentje.

Die flow heb ik nodig om betrokken te blijven bij mijn verhaal en mijn boek af te maken. Om dat te bereiken, moet ik terug naar mijn droom, schrijven zonder verplichtingen. Tijdelijk dan, tot de eerste versie van mijn boek af is. Daarna ga ik het traject voor het uitgeven in, met alle deadlines die daarbij horen. Want dat mijn boek er komt, is zeker.

Voor nu, perfectionist uit en schrijfmotor aan.

Ben je benieuwd of ik de flow zal vinden? Blijf mij dan volgen op dé kleurrijke schrijvers.

Blog van Rinske Oenema

Een nieuw jaar en nieuwe plannen

Een nieuw jaar en nieuwe plannen

Een nieuw jaar kun je elke dag starten, maar na een vakantie heb ik altijd extra energie. Dit jaar wil ik weer een manuscript afronden. Ik heb nog geen concreet boekidee, maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat snel is opgelost. Ik heb altijd schrijfinspiratie, dus ik ga gewoon eerst blogs of andere dingen schrijven en zondag ben ik weer gestart met een artist date. Dat is een tip van mij, ga op stap en stimuleer je creativiteit.

Een artist date

In het boek ‘The Artist’s Way’ bespreekt Julia Cameron de artist date. Een wekelijks kunstenaarsuitje. Wat is het idee erachter? Dat je elke week alleen, ja echt alleen, op pad gaat en iets doet dat je creativiteit stimuleert. Dit mag de hele dag of maar een uur en je hoeft geen geld uit te geven. Je gaat niet op pad met een gericht doel, het is jouw feestje en een avontuur. Je hoeft niet te schrijven of te tekenen, je hoeft niets, je mag lekker spelen. Laten we eerlijk zijn, waarschijnlijk kun je de me-time ook wel gebruiken. Zeker nu.

In mijn blog gaf ik al 15 tips, maar door corona en de maatregelen is het nu anders. Dus ging ik afgelopen zondag wandelen en volgde ik een poëzieroute. De route was niet helemaal duidelijk, maar er zat een schrijfboekje in mijn binnenzak en af en toe heb ik geschreven. Wat? Ik weet het niet precies, maar daar gaat het ook niet om. Toen ik thuis was heb ik een mindmap gemaakt met boekideeën. Voorlopig ga ik in ieder geval op woensdag weer op pad voor een kunstenaarsuitje.

Artistdate in lockdown

Het is nu allemaal anders. Ik ben nu al meer dan genoeg thuis, dus ik ga liever naar buiten. Voor de lockdown heb ik ook wat tips voor in huis.

  1. Doe iets nieuws. Maak een gerecht dat je nog niet kent, loop door een wijk in jouw woonplaats waar je nog nooit bent geweest of lees een boek in een voor jouw onbekend genre.
  2. Koop (online nu) een mooi schrijfboek of een nieuwe (vul)pen. Gebruik deze alleen voor jouw artist dates. Vandaag komen twee boekjes binnen hier. Ze zijn prachtig geel met een tekening van Leonardo da Vinci erop. Ik kan niet wachten om daar in te gaan schrijven met mijn rode vulpen met bloemen.
  3. Maak een boswandeling. Snuif de specifieke geur op van het bos. Bestudeer details of juist het landschap en luister goed naar de vogels. Je kunt ook een thema volgen. Ik heb een paar wandelingen over schrijvers en kunstenaars op mijn lijst staan. Ik houd je op de hoogte.
  4. Maak een lekkere kop koffie of thee, pak je schrijfboekje en een pen en bezoek online een museum. Wat doet dit met jou?
  5. Maak je eigen creatieve plek om te schrijven, tekenen of iets anders, pak je schrijfboekje en je per er bij en geniet.
  6. Luister muziek. Kies iets heel anders dan normaal en schrijf of teken terwijl je luistert.
  7. Koop een reisboek en ga virtueel op reis. Maak een gerecht uit die streek of een drankje. Ruik aan de kruiden en zoek bijpassende muziek. Sluit je ogen en reis vanaf je bank.
  8. Wees weer even kind. Spring in een plas, gooi met herfstbladeren of kleed je warm aan en ga bellenblazen. Kleine kinderen kijken met een open blik. Wat zie jij?
  9. Maak een lijst met 52 kunstenaarsuitjes. Voor elke week een. Stop deze lijst in je artistdateboekje. De lijst hoeft niet meteen af. Noteer steeds weer iets nieuws. Dit kun je natuurlijk ook in je mobiel bijhouden. Misschien wel met links.

Wat is jouw artiestenuitje?

Heb jij nog meer ideeën? Deel ze onder dit blog of deel jouw ervaring met een artist date.

Extreme situaties – Titia Schut

Titia Schut

Als het weer extreem is dan reageer ik daar meestal meteen op. Als het bijvoorbeeld erg koud is en er sneeuw ligt dan word ik onrustig. Of als het stormt en de regen tikt op de ruiten dan gebeurt er binnenin mij iets. Ik wordt ongedurig en er vormen zich zinnen in mijn hoofd die met het weer te maken hebben. Dan grijp ik snel een pen en papier en ga er even mee zitten. En voor ik het weet heb ik dan zomaar een elfje of twee genoteerd. De woorden stromen gewoon vanzelf naar buiten.

Donker

Deze keer was het niet omdat het weer slecht was, maar omdat het ‘s avonds al zo vroeg donker is. Soms begint het al rond vieren te schemeren. Als reactie doen we de lampen aan en hangen ook buiten lampjes op. Ik voelde de woorden over dit thema weer borrelen. En het werden zomaar drie elfjes.

Het
is ‘s middags
al vroeg donker.
Daarom hebben we meters
lampjes.

Buiten
is het
donker en koud,
de kachel lekker warm
binnen.

In
de avond
op de bank
een wijntje en een
boek.

Lampjes

Ach, dacht ik na die drie elfjes, laat ik ook eens een haiku proberen over dit thema. En dat ging bijna vanzelf.

Als in de winter
de lampjes al vroeg aan gaan,
is het binnen knus.

In dit nieuwe jaar zullen er vast nog veel dagen komen die ik als extreem ervaar en die er gewoon om vragen om daarover woorden op papier te zetten. Het wordt dus vervolgd.

Heb jij dat ook dat je soms zo onrustig bent dat je wel wat móet opschrijven?

Bericht door Titia Schut, één van de kleurrijke schrijvers. Haar boek komt uit bij Droomvallei Uitgeverij op 10 april 2021.

Trots op de kleurrijke schrijvers

Esther van der Ham

Achter de schermen ben ik zo druk bezig om alles te regelen en in te richten voor dit fantastische initiatief, dat ik nog niet aan een blogje was toegekomen. Een jaar geleden stelde ik voor in de kleurrijke schrijfgroep van Jolanda Pikkaart om de krachten te bundelen. Ik zag in die groep zoveel mooie boeken ontstaan dat ik het aanbod deed om de boeken te laten verschijnen bij Droomvallei Uitgeverij, mijn uitgeverij. Niet zomaar, alleen als de auteurs een tandje bij wilde schakelen om hun boeken NOG beter te maken: het inschakelen van een schrijfcoach, zelf een grondige redactieronde uit laten voeren door een professional en hard mee willen werken aan de marketing.

Het online kleurrijk boekengala

Op 10 april worden de eerste boeken gepresenteerd. Met Jolanda ben ik aan het brainstormen over de invulling van de dag. Komen we met de schrijvers bij elkaar? Kunnen we gasten uitnodigen? Wie wordt de gastspreker? Hoe gaan we zorgen dat iedereen zo goed mogelijk bij dit mooie feestje betrokken raakt? Ik heb er het volste vertrouwen in dat het gaat lukken. Met de kleurrijke schrijvers komen we eens per maand bij elkaar, allemaal online, en dat is hartstikke waardevol en fijn, dus ook voor ons kleurrijke boekengala gaat het vast lukken!

Mijn boek bij de kleurrijke schrijvers

Zelf schrijf ik ook ‘wel eens’ een boekje. Zo is mijn vijfde (nogal spannende) roman Carrousel een paar weken geleden verschenen. Er staan vele kinderboeken op mijn naam en tijdens het kleurrijk boekengala presenteer ik, hoop ik, een prachtig kinderboek over vier dieren die naar Londen gaan. Op dit moment is dat niet al te makkelijk en ook zij ondervinden diverse problemen. Ik schreef het verhaal. Soms maak ik zelf de illustraties, maar dit keer doet Ewald het voor mij. Ik hoop dat het hem lukt om de tekeningen af te krijgen, want hij maakt er zo iets moois van! Spannend dus. Ik houd jullie op de hoogte!

Esther van der Ham

Ik ben een kleurrijke schrijver

Initiatiefnemer kleurrijke schrijvers

Wat maakt iemand kleurrijke schrijver?

Samen schrijven, promoten en publiceren…

Hoe het begon…

Een boek schrijven doe je alleen. Natuurlijk help ik mijn klanten daarbij tijdens schrijfcoaching, maar met meer schrijvers, leer je ook van elkaar.

Het begon allemaal met de geboorte van  dé kleurrijke schrijfgroep. We kwamen 10 keer per jaar bij elkaar in Baarn, schreven ongestoord in de ochtend en ’s middags gaf ik een workshop over het schrijven, promoten of publiceren van een boek. Er ontstond verbinding.

Dit jaar kwamen we bij elkaar in Soest, tot halverwege maart. Het was even omschakelen, maar nu spreken we elkaar online. Zowel tijdens de schrijfwebinars als de schrijfdagen en natuurlijk in de besloten facebookgroep.

Een van de deelnemers van dé kleurrijke schrijfgroep is Esther van der Ham, auteur, illustrator en eigenaar van Droomvallei uitgeverij. Eind 2019 riep ze tijdens een van de bijeenkomsten : ‘Wat als ik jullie boeken nu ga uitgeven?’ Een deel van dé  kleurrijke schrijfgroep sloot zich daarbij aan bij dé kleurrijke schrijvers.

Dé kleurrijke schrijvers

Je boek publiceren gaat natuurlijk niet zomaar. We gaan voor kwaliteit.

Dé auteurs kiezen voor begeleiding van hun boek van een (dé kleurrijke) schrijfcoach of redacteur. Het non-fictie of fictieboek past bij de portfolio van de uitgeverij. Daarnaast doen we het samen. We bloggen allemaal en promoten elkaars boeken. Samen zijn we sterker.

Ben jij een kleurrijke schrijver?

Ben jij misschien ook een kleurrijke schrijver? Sluit je dan aan bij dé kleurrijke schrijfgroep.

Op 10 april en 9 oktober 2021 publiceren we onze boeken. Zet het vast in je agenda.

Een perfecte foto

Wie droomt daar nou niet van: sneeuw in december, het liefst met kerst. Veel mensen hebben deen beeld van een winterwonderlandschap met een dik pak sneeuw. Een witte wereld op een ansichtkaart waar je uren naar kunt kijken of dat je als poster aan de muur wilt hebben. Een foto zegt meer dan duizend woorden, luidt het gezegde. Ja, denk ik, een foto kan inderdaad schitterend of perfect zijn. En nee, denk ik ook, want een foto voel je niet. Dat was bijvoorbeeld het geval bij het maken van deze plaatjes.

Een koude dag

Het verhaal bij de foto’s is deze. Ik moest op een zondagmiddag in de binnenstad zijn en er werd die dag natte sneeuw voorspeld. Het was bovendien een koude dag en daarom besloot ik om met de bus te gaan, anders zou ik zo nat aankomen bij mijn afspraak. Toen ik aankwam en door het centrum liep was het stil op straat en ik liep in mijn eentje over een singel. Mijn paraplu moest ik schuin voor me houden om de vlokken te weren en toch spatten de natte sneeuwvlokken op mijn gezicht. Tussen de vlokjes door had ik wel oog voor een perfect plaatje van een besneeuwde binnenstad. Daar, precies op die plek, zag ik de toren het mooist boven de bomen uitsteken. Ondanks de sneeuw koos ik de beste hoek om de toren, de straat en de besneeuwde bomen als een fraai geheel vast te leggen. Dat viel nog niet mee, want ik moest mijn handschoenen uitdoen, mijn mobiel uit de tas vissen en foto’s maken terwijl ik mijn paraplu onder mijn arm klemde. De foto was al snel gemaakt en ook nog eentje vanuit een ander standpunt. Daarna ging mijn mobiel terug in mijn tas en ik liep weer door, maar ik was wel nat geworden.

Titia Schut

Kletsnat

Een eindje verderop, bij de brug, moest ik gewoon opnieuw stoppen, want hier kon ik een waanzinnige foto maken van een oude stadspoort. Was het misschien vanuit die andere hoek net beter? Nee, toch terug, die eerste plek was het beste. Dat ging een mooie foto worden. Tenminste, dat dacht ik, maar op het moment dat ik de foto wilde maken was de batterij van mijn telefoon leeg. Wat baalde ik dat ik die perfecte foto niet kon maken. Het licht was nog wel zo goed en wanneer zou het ooit weer zo sneeuwen? Ik was enorm teleurgesteld en ook nog natter en kouder geworden.

Foto met een verhaal

Elke keer als ik naar deze foto kijk voel ik weer de kou die door mijn jas drong, de natte sneeuwvlokken die op mijn gezicht en haren dwarrelden en mijn verkleumde handen en voeten. De foto lijkt een sereen beeld weer te geven en ziet eruit als een ansichtkaart, maar het verhaal dat erbij hoort is van een heel ander kaliber. Een foto met een verhaal dus. Als schrijver vertel ik daarom graag een verhaal.

De mislukte schrijfvakantie

Elly Vos

Blog door Elly Vos, één van de kleurrijke schrijvers. Haar boek verschijnt in oktober 2021 bij Droomvallei Uitgeverij.

Het is telkens weer iets om naar uit te kijken; een vrije dag. Afgelopen week had ik zelfs een hele week vakantie. De motivatie om de eerste versie van mijn eerste mini-thriller vast te leggen was groot. Mijn vriend vertrok naar zijn werk, er was dus genoeg tijd om te schrijven. Elke ochtend maakte ik voor mezelf een planning. Ik wilde natuurgebieden bezoeken, achterstallige klusjes afwerken, een kerstdorp bouwen. Mijn verhaal groeide, in mijn hoofd, niet op papier. 

Het was inmiddels donderdag, mijn plannen dreigden volledig in de soep te lopen. Nukkig stapte ik mijn bed uit. Ja, de ramen waren gezeemd, de gordijnen roken weer heerlijk fris, ze hielpen me alleen niet om mijn deadline te halen. Mijn laptop had ik al een paar keer van de oplader gehaald, zonder er echt wat mee te doen. Het maakte me moedeloos. Het lukte me gewoon niet om de draad op te pakken, mijn personages tot leven te brengen, een nieuwe wereld voor hen te creëren. 

Tomaten

Het uurtje in de sportschool was heerlijk. Ik had me flink uitgeleefd, mijn frustraties eruit gegooid. 
Tijdens de korte wandeling naar huis gleden mijn gedachten terug naar mijn manuscript. Hoe kon ik er nou voor zorgen dat ik aan het werk ging, zonder afleiding, met de juiste focus? 

Het antwoord kwam onverwachts, toen de warme douchestralen mijn plakkerige lijf schoon spoelden. Een jaar geleden heb ik dit systeem ook gebruikt, op het moment dat de psychologische roman “Met mij is toch niks mis” vastliep. 

Binnen een half uur zat ik in mijn schrijf-hoek, met voldoende drinken, de telefoon naast me. Ik zocht het document op waar ik mee bezig was, sloot internet af, de pomodoro-app ging aan. Vijfentwintig minuten typte ik onafgebroken, schrok zelfs van het geluid van de timer. De pauze leek zinloos. Ik zat in het verhaal, wilde niet stoppen, toch was het goed. Wat beweging, een paar slokken water, een korte blik op Facebook, daarna weer geconcentreerd aan de slag. 

Pomodoro-techniek

Wie bij Google gaat zoeken naar de betekenis van de Pomodoro-techniek, ziet meteen het woord Timemanagment staan. Het zijn juist die kleine pauzes die je productiever maken. Je brein is namelijk niet in staat om voortdurend actief te zijn. 

Deze methode is eind jaren tachtig bedacht door Francesco Cirillo. Hij was snel afgeleid, stelde taken uit, wilde meer focus. Daarom experimenteerde hij met blokken van werken en rust. Hij gebruikte daar een kookwekker voor (toevallig in de vorm van een tomaat). Zodra zijn werknemers dat rode ding op zijn bureau zagen staan, begrepen ze dat ze hem op dat moment niet mochten storen. Ideaal toch.

De praktijk

Het was een genot om te zien hoe die ene pagina na de eerste dag was gegroeid tot vier pagina’s. 

De dagen erna deed ik precies hetzelfde. Zaterdag, aan het einde van de middag, sloeg ik het document voor de laatste keer op. De eerste versie was klaar, ik had mijn deadline gehaald. 

Natuurlijk was er nog genoeg afleiding. De wasmachine piepte om te laten weten dat hij klaar was, mijn buik knorde veel vroeger dan verwacht, talloze keren bedacht ik dingen die ik het liefst meteen wilde doen, om te voorkomen dat ik het vergat. Het schijnt erbij te horen, zeker als je geconcentreerd bezig bent. Het gaf niks. Ik zuchte meestal een keer, zocht dan een lege plek in het document en maakte daar een notitie. 

Ook één van de katten trok zich ook weinig aan van mijn voornemen om mezelf niet te laten storen. Een paar keer per dag zag ik haar in mijn ooghoek steeds dichterbij komen, aarzelend naast me staan, voorzichtig een poot op mijn buik zetten en haar kopje tegen mijn kin duwen. Luid spinnend kwam ze dan vlak voor mijn beeldscherm staan, het liefst bovenop het toetsenbord. Met een beetje geduld ging ze tenslotte liggen en kon ik weer verder. Ach, het gaf me meteen inspiratie voor een volgende blog. Die vind je vanaf volgende week op mijn Facebook-pagina: https://facebook.com/ellyschrijft 

>