van der Ham
Author Archives: van der Ham

Er is één boek te laat voor de boekentour …

boekentour

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Helaas. Van de drukker ontvingen we bericht dat de machine voor de hardcover boeken er éven geen zin meer had en de boeken dus waarschijnlijk pas maandag geleverd kunnen worden. Gelukkig is er maar één hardcover boek dat daar last van heeft: het mijne. En omdat ik de hele dag op pad ben naar de Kleurrijke Schrijvers, had ik mijn boekenfeestje toch al wat anders vormgegeven. Het is geen ramp dus.

poster boekentour

De andere boeken zijn er wel

De laatste dagen voor de levering van de boeken heb ik altijd een hotline met de drukker. Of eigenlijk al eerder. Vanaf het moment dat de boeken drukklaar zijn, gaan er vele telefoontjes heen en weer. Over de papierkeuze, dikte en afwerking. Formaat, binnenwerk en oplage, alles moet goed afgestemd worden.

Ik kom de tijd wel door tot de boekentour

De afgelopen tijd deed ik de een na de andere bestelling: magazines zijn er, boekenleggers, posters, ansichtkaarten én de extra verrassingen voor de bestellers van het complete pakket.

NOG DRIE NACHTJES SLAPEN!!! Ben jij al aangemeld voor de online boekentour?

Blog geschreven door Esther van der Ham, uitgever bij Droomvallei Uitgeverij, auteur en illustrator.

Een kamer vol boeken

Voordat ik op mezelf ging wonen droomde ik van een huis waarin ik een kamer zou hebben met één lange wand vol boekenkasten. Ze zouden van de vloer tot aan het plafond reiken en gevuld zijn met een ontelbaar aantal boeken. Een eigen bibliotheek zogezegd. De kasten zouden glazen deuren hebben om stof tegen te houden, maar je zou er wel doorheen kunnen kijken en de boeken kunnen zien. De ruggen zouden keurig op een rij staan en me in allerlei kleuren met titels in verschillende lettergroottes toelachen. Ze zouden naar me roepen: pak me uit de kast en lees me! Een soort snoepwinkel waaruit je iets kunt pakken. Een heerlijke droom was het.

Eén gevulde boekenkast

Tot nu toe heb ik nog maar één kast in de studeerkamer staan die vol met boeken zit. Het lijkt heel wat, maar de identieke kast rechts ernaast is van mijn man. Mijn droom is dus niet helemaal uitgekomen. In de loop der jaren ben ik er namelijk achter gekomen dat ik ze maar een keer lees. Ik vind het niet leuk om ze een tweede keer te lezen, omdat de verrassing er dan af is. Bovendien vind ik het zonde van het geld om veel boeken te kopen. Daarom is het maar bij een goed gevulde kast gebleven. In plaats van boeken kopen heb ik ervoor gekozen om ze te lenen in de bibliotheek, maar dat zorgt regelmatig voor problemen.

Nieuwe boeken

Het is me al meerdere keren overkomen dat ik een bibliotheekboek mee naar huis nam en het verwachtingsvol opensloeg. De cover en titel kwamen me niet bekend voor, dus ik had een nieuw verhaal in handen. Ik plofte met het papieren exemplaar op de bank en voelde het gewicht (want ik houd van die dikke pillen) en begon er langzaam in te bladeren, wat altijd weer een geluksmoment is. Ik begon enthousiast te lezen, maar na twee hoofdstukken of halverwege bekroop me het gevoel dat ik het toch al eens gelezen had. Ook al ben ik het plot vergeten en weet ik niet meer hoe het afloopt, het verrassende en het nieuwe is er voor mij dan af. Ook al weet ik niet alle details maar, ik leg het liever weg. De oplossing om hiermee om te gaan heb ik gelukkig gevonden: ik leen een extra boek voor het geval ik het andere al ken.

Meest gelezen boek

Er is één boek dat ik inmiddels al tientallen keren heb gespeld en waarvan ik geen genoeg krijg. Dat is mijn eigen thriller Sprong in het diepe dat ik las als manuscript en daarna als proefdruk in papieren vorm. Natuurlijk weet ik na al die keren precies hoe het verhaal gaat, maar toch ben ik op bepaalde momenten ook verrast, door mezelf, want heb ik dat echt zelf geschreven?

Lees jij boeken een keer of meerdere malen en welke is jouw favoriet?

Blog door Titia Schut. Titia is één van de Kleurrijke Schrijvers. Haar boek verschijnt op 10 april 2021.

Achter de schermen

Hier ook eindelijk weer eens een blogje van Esther, één van de kleurrijke schrijvers en tevens uitgever van het geheel. Achter de schermen ben ik druk bezig met alle voorbereidingen voor de kleurrijke boekentour op 10 april, die helaas heel minimaal vormgegeven mag worden, aangezien de corona maatregelen nog niet afgezwakt zijn. Het is niet anders. Desondanks maken we er een mooi feest van!

De afgelopen tijd ben ik druk bezig geweest met het naar de drukker sturen van de boeken. Ook maakte ik een prachtig magazine over alle schrijvers en boeken. Vandaag wordt het afgedrukt zodat het met alle bestellingen meegestuurd kan worden, maar … lezen mag al! Veel plezier en tot snel!

Aap, noot, fis

Schrijven doe ik al sinds ze het me geleerd hebben op de basisschool: aap, noot, mies was het in die tijd nog. Netjes tussen de lijntjes in zo’n schriftje waar de lijntjes meer weg hadden van een notenbalk dan iets waar ik echt tussen kon blijven. Ik week in die tijd al graag af als linkspoot. Lekker buiten de lijntjes kleuren en vooral er doorheen vegen tijdens het schrijven.

Binnen de lijntjes

Kleuren is nog steeds mijn ding, helaas inmiddels binnen de zorgvuldig gezette lijnen. Ja, je leest het goed, er staat helaas. Op een bepaald moment in ons leven leren we om binnen de lijntjes te kleuren en daar ook veilig en netjes binnen te blijven. Waarom? Waarom temmen we onszelf en ontwikkelen we een angst om daar buiten te komen? Buiten die lijntjes waar onze creativiteit en kracht ligt?

Verschil maken

De hoofdpersonen van ‘Gebroken akkoord’ voelen diezelfde angst. Die vrees om niet goed genoeg te zijn en als auteur gaf ik ze een inzicht, namelijk: Draai het eens om. Misschien sta je daar niet voor jezelf, maar omdat je fans je nodig hebben, omdat jij voor hen degene bent die het verschil maakt.

Spanning en sensatie

Schrijven is spannend, maar lezen is ontspannend. Misschien wordt het tijd dat ik het voor mezelf omdraai. Schrijven is spannend en ontspannend tegelijk. Ik schrijf om mijn hoofd leeg te krijgen en mensen te laten ontspannen, mensen mee te nemen in een wereld waar we in volle zalen staan te dansen tijdens een concert. Een wereld die nu misschien nog ver weg lijkt, want wie heeft er nog meer zin in een concert?

Gebroken akkoord’ is vanaf 10 april beschikbaar en voert je mee in een wereld van muziek, bands, ups en downs met een waanzinnig eindconcert.

Blogbericht geschreven door Marieke Simons, één van de kleurrijke schrijvers. Haar boek verschijnt op 10 april 2021.

Op reis met je personages

Rinske Oenema

Vroeger maakten mijn zus en ik dagboeken van de zomervakanties in het buitenland. Elke avond voor de tent schreven we daarin onze belevenissen, plakten we kaartjes van attracties die we hadden bezocht, ijswikkels en maakten we tekeningen. Eenmaal weer thuis, gebruikte mijn moeder die dagboeken als naslagwerk bij het inplakken van de foto’s in onze fotoalbums. Later, toen ik niet meer met mijn ouders op vakantie ging, zette ik de traditie van het maken van een reisverslag door, zij het zonder de plaksels en tekeningen.

Levende herinneringen

Af en toe sla ik zo’n oud reisverslag weer open en lees over gebeurtenissen die ik al lang was vergeten. Het verhaal, mijn schoolhandschrift en de plaatjes brengen me terug naar het verleden. Ik zie zo’n vergeten moment weer helemaal voor me. De omgeving, wat ik aan had en hoe ik me voelde. Een dagboek zegt veel over wie ik toen was.

Beleven van je verhaal

Voor het schrijven van een boek is het kennen van je personages heel belangrijk. Het maakt een groot verschil op welke manier zij in het leven staan en een situatie ervaren. Stel dat je aan het hard­lopen bent en bij een kruising uitkomt met drie opties: een snelle makkelijke route naar een warme douche, een ingewikkelde route met een steile klim en een weg waarvan je niet weet waar die uitkomt. Welk pad kiest je personage? Is het een levensgenieter die het zichzelf niet al te moeilijk maakt, iemand die de lat graag hoog legt, of een avonturier die telkens nieuwe dingen wil ontdekken?

Wie je personage is, bepaalt hoe het verhaal verloopt.

Ken je hoofdpersoon

Om uit te vinden welke route mijn hoofdpersoon kiest, moet ik haar door en door leren kennen. Ik weet in grote lijnen wat haar verhaal is, oftewel waar ze begint en waar het eindigt. De stukken ertussen hangen vooral af van de keuzes die zij onderweg maakt.

Gaandeweg vul ik meer details in. Ik dacht dat dit makkelijk zou zijn, want mijn hoofdpersoon lijkt op mij, maar langzaam ontdekte ik dat dat niet klopt. Er zijn zeker gelijkenissen, maar nog meer verschillen. Zo worstelt de hoofdpersoon met de vraag waar zij thuishoort, terwijl ik mijn plekje wel heb gevonden.

Gelukkig zijn er talloze hulpmiddelen om je personages scherp te krijgen, zoals de kernkwadranten van Ofman, maar ook het sparren met medeschrijvers in dé Kleurrijke Schrijfgroep en met mijn schrijfcoach.

Turquoise notitieboekje

Toch zocht ik nog naar andere manieren om de hoofdpersoon door en door te leren kennen. Ik dacht terug aan mijn vroegere vakantieboeken en ineens viel het kwartje. In mijn boek reist ze naar Stockholm. Wat als ik haar een reisdagboek laat schrijven? Dat begon met het uitzoeken van het juiste boekje en een pen, want op dat gebied zijn wij gelijk. Voor elk doel is er een passend notitieboek en matchende pen. Zo ontdekte ik dat mijn personage houdt van de kleur turquoise.

Als ik in haar dagboek schrijf, zie ik haar zitten in de vensterbank van de hotel­kamer en voel ik hoe die kamer haar soms benauwt. Ze wil naar buiten, wat beleven, meer ontdekken dan de zoektocht die ik voor haar heb bedacht. Zo brengt ze mij op ideeën waarmee het verhaal nog sterker wordt. Overigens zijn dat niet alleen maar leuke ontwikkelingen, maar daar komt ze nog wel achter.

Benieuwd naar mijn schrijfreis? Volg mij dan op De kleurrijke schrijvers.

Wist je dat er op 10 april 5 kleurrijke boeken verschijnen? Hier vind je meer over de online boekpresentatie.

Een persoonlijke proeflezer

titia schut

Al een aantal jaren schrijf ik columns voor de regionale krant ZichtOp Amersfoort. Per column mag ik een stuk schrijven van 300 woorden. Soms moet ik woorden toevoegen, maar andere keren moet ik woorden schrappen omdat de ruimte beperkt is. Als ik een column af heb laat ik het voordat ik het instuur altijd door mijn man lezen. Hij is mijn vaste kritische proeflezer. Als hij zegt: ‘Zou je dat niet anders zeggen?’ of dat iets niet klopt dan pas ik mijn tekst aan. Zo langzamerhand weet hij waar hij op moet letten en ben ik aan zijn kritiek gewend. Toch voel ik ook een bepaald soort spanning als hij mijn tekst gaat proeflezen. Als hij soms mompelend de tekst doorneemt ga ik telkens een beetje twijfelen. Wat zal hij ervan vinden, is het wel goed? Aan de andere kant, hij is mijn man en die zal toch wel met opbouwende kritiek komen, denk ik dan. En dat klopt inderdaad; hij geeft goede adviezen. Samen grappen we vaak dat we best samen een boek zouden kunnen schrijven, want hij heeft ook wel spannende ideeën voor een verhaal.

Een schrijfcoach en uitgever

Het laten lezen van een manuscript aan proeflezers is nog vele malen spannender. Aan het begin van mijn thriller heb ik alleen kleine gedeelten ervan voorgelezen tijdens twee schrijfcursussen, maar nooit liet ik meerdere hoofdstukken tegelijk aan iemand zien. Alleen een vriendin heeft het aanvankelijke verhaal gelezen, maar toen was het nog de helft korter. Toen ik schrijfcoach Jolanda Pikkaart inschakelde was zij de eerste persoon die het hele manuscript ging lezen. Ontzettend spannend vond ik dat. Ik schreef al jaren aan het verhaal; wat zou zij ervan vinden? Met bonzend hart zat ik tegenover haar toen ze me vertelde wat goed of beter kon. Daarna las Esther van der Ham van Droomvallei uitgeverij het manuscript en zij gaf ook opbouwende kritiek. Natuurlijk hadden ze gelijk en uiteindelijk is het verhaal alleen maar beter geworden. Toch blijf ik het krijgen van kritiek een lastig iets vinden.

Quotes

In de eindfase heb ik het manuscript aan nog drie mensen laten lezen. Ik wist op dat moment dat het verhaal veel beter was dan in het begin en daarom was de tijd rijp om de mening van nog een aantal personen te vragen. Opnieuw was het spannend om het te laten beoordelen en ik twijfelde best even, maar dat bleek onterecht. Ik haalde opgelucht adem toen de reacties van deze proeflezers positief waren. Zo reageerde Marelle Boersma met: ‘Fijne thriller! Titia heeft een schrijfstijl die lekker nuchter is.’, schrijfster Cecile Koops zei: ‘Genoten van dit spannende debuut. Lezen tot je de afloop weet.’ en dichteres Remda Spoelstra mailde: ‘Een duizelingwekkend angstaanjagend debuut, over een dilemma op grote hoogte’. Na die commentaren liep ik een paar dagen naast mijn schoenen.

Boekpresentatie

Het duurt nog maar een paar weken en dan zal mijn boek het levenslicht zien. Het eerste gedrukte exemplaar krijg ik dan in handen en daarna zullen de boeken de wereld in gaan. Ik ben reuze benieuwd hoe de lezers mijn thriller zullen vinden en of ze het net zo spannend vinden als ik. Bestel nu alvast een exemplaar en ik signeer dat dan voor je. Alle informatie vind je op De kleurrijke schrijvers boekpresentatie. Meld je daar meteen aan!

Het boek dat er nooit zou komen

Kleurrijke schrijver Elly Vos

Het is vier oktober 2017. Ik ben ziek. Niet echt, maar toch kan ik niet werken. Mijn concentratie is waardeloos, ik word behandeld voor mijn depressie, burn out en angststoornis en mijn humeur is het beste te vergelijken met de doorn van een rozenstruik. Van een afstand lijkt er niks aan de hand, maar kom vooral niet te dichtbij.
Ik vul mijn dagen met slapen en af en toe een korte wandeling. Ik wil zo graag lezen, maar het lukt me niet meer om betekenis te geven aan de woorden. Waarom dan uitgerekend nu het plan bij me op komt om een boek te schrijven, is me een raadsel.

19 april 2018

De vroege voorjaarszon brandt op mijn huid. Zou dit een warme zomer betekenen?

Ik sluit mijn ogen en luister naar de geluiden om me heen. De man van de gemeente rijdt met zijn grasmaaier door de wijk. Ik hoor de stemmetjes van kinderen. Vogels fluiten en zoeken alvast wat takjes. En ik? Ik zit in de achtertuin, onderuitgezakt in een stoel, met mijn voeten op de rand van de vijver en besef weer eens hoe nutteloos je leven is als je niks om handen hebt. Mijn hoofd zit vol met vervelende gedachten die doelloos in een kringetje blijven ronddansen, het dagboek staat er vol mee. Schrijven helpt me enigszins om wat orde in de chaos te scheppen.

Twijfels

Ineens weet ik het weer. Ik doe mijn ogen open, pak de leuningen vast om op te springen, maar laat me weer zakken. Het gaat me nooit lukken, ook al heb ik sinds de basissschool al de wens om een boek te schrijven. Als klein meisje vond ik het al geweldig om te fantaseren over poppen en beren die tot leven kwamen, de ontmoeting tussen een klein jongetje en een marsmannetje en onmogelijke puberliefdes.

Het onderwerp waar ik nu over wil schrijven is vast te zwaar, mijn concentratie is nog steeds slecht en, misschien is dat nog wel het belangrijkste, ik heb nog geen idee hoe het af zal lopen. Het zwaarste gedeelte van mijn behandeling moet namelijk nog komen.

Als een paar dagen later mijn eerste blog online staat, kan het grote avontuur echt beginnen. Met alle onzekerheden, talloze vragen en demotiverende momenten die er kennelijk bij horen. ‘Met mij is toch niks mis’ is nu bijna klaar. Op 9 oktober 2021 verschijnt het.

Elly Vos

Een geschikte cover

sprong in het diepe Titia Schut

Tijdens het schrijven van mijn thriller ‘Sprong in het diepe’ dacht ik al na over de cover. Welke omslag past er het beste bij het verhaal en welke foto geeft de personages en de sfeer van het verhaal goed weer? Hoe zal het boek er straks uitzien als het af is?

Natuurlijk had ik wel een bepaald idee in mijn hoofd, maar om dan daadwerkelijk de juiste foto daarvoor te vinden valt nog niet mee. Er is zoveel keus, maar zie maar exact die afbeelding te vinden die perfect bij dat idee past.

Sprong in het diepe Titia Schut

Een van mijn personages zou ik kunnen kiezen voor op de cover. Ik wist hoe ze eruit zagen, want voordat ik ging schrijven had ik voor elk personage een foto opgezocht in tijdschriften. Tijdens het schrijven zag ik ze daarom levensecht voor me. Zo leefde ik mee met Adeline toen ze haar baan verloor en samen met haar hing ik aan een parachute toen ze zich weer op die hobby stortte. Zelf vond ik het doodeng en ik was blij dat ik het alleen in mijn fantasie hoefde te doen. Ook John, de aantrekkelijke man die in het leven van Adeline komt, kende ik en ik voelde dezelfde aantrekkingskracht die hij op Adeline uitoefent. Hij is gebaseerd op verschillende pakjesbezorgers die voor mijn deur hebben gestaan.

Hoe ik ook zocht, op internet vond ik geen foto die perfect bij deze twee personages past.

Blauwe jurk

Voor de coverfoto zou ik ook een van de dingen kunnen kiezen die meerdere malen  in het verhaal terugkomen, zoals een weerhuisje, een fles wijn of een wit busje. Ook zocht ik op algemene zoektermen als parachute, hoogte of diepte, maar vond niets wat in de buurt van mijn fantasie kwam. Vervolgens zocht ik lange tijd op woorden als vrouw, blauwe jurk en avond. Er kwamen hele mooie foto’s tevoorschijn van vrouwen in diepblauwe lange avondjurken, maar die beelden waren meer geschikt voor een romantisch of fantasy verhaal. Ze pasten niet bij mijn thriller, omdat ze niet spannend genoeg waren. Heel jammer, want een koningsblauwe jurk vind ik prachtig.

Paraplu

Uiteindelijk zocht ik op het woord paraplu met allerlei toevoegingen, zoals vrouw, nacht en regen. Daarop kwamen een paar interessante beelden tevoorschijn. Sommige waren te zoet of te zonnig, en niet thrillerachtig genoeg.

Eentje bleef steeds in het lijstje kanshebbers staan. Het is een foto van een blauwe paraplu die in de regen op de grond ligt en die foto is het uiteindelijk geworden. Dat beeld is perfect voor mijn thriller. Het geeft verdriet en eenzaamheid weer en roept spanning op. Het is ook geheimzinnig, want waarom ligt die paraplu daar op de grond, van wie is het en wat is er gebeurd met de eigenaar van de paraplu?

Als je ‘Sprong in het diepe’ leest krijg je de antwoorden op alle bovenstaande vragen.

sprong in het diepe titia schut

Blog door Titia Schut.

Volg je hart

Marieke Simons gebroken akkoord

Wijze lessen

Mijn moeder was net als ik erg creatief. Ze schreef geen boeken maar wel altijd de mooiste kaarten en brieven, dozen vol, en maakte de mooiste kleding voor mij en mijn zus.

Maar het meest waardevol waren haar wijze lessen, die ze onbewust wist door te geven. Een laatste zeer belangrijke les vertelde ze me afgelopen zomer tijdens het eten van een ijsje. Wat ik toen nog niet wist, was dat ze er een half jaar later niet meer zou zijn. Dat maakt deze les er eentje om nooit meer te vergeten.

Dit voelt goed

Het was zomer en we zaten samen op een bankje. Mijn moeder was al een tijdje vergeetachtig aan het worden en ze had op het laatst geen idee meer wie ik was. Maar door het ijsje en de kapel op de hoek begonnen we te praten over vroeger. We kletsen over haar familie, de postduiven van haar vader, haar vele broers en zussen en ze genoot enorm van de dag en de verhalen uit haar verleden. Ja, ze was dement en had geen idee wie ik was. Toch was er een brede lach aanwezig op haar gezicht. Tenslotte pakte ze mijn hand en zei: ik weet niet meer wie je bent, maar dit hier samen met jou voelt zo goed.

Herinneringen

Dat was het enige wat er voor mij die middag toedeed. Haar handen stevig om de mijne en haar woorden dat het samen met mij zo goed voelde.

Mijn moeder was echt een gevoelsmens en die dag leerde ze me opnieuw hoe belangrijk het is om altijd je gevoel te volgen.

Schrijven is blijven

Schrijven doe ik vanuit mijn gevoel. Als ik de weg kwijt ben of iemand mis, komt dat zeker terug in mijn verhalen. Het is dan ook niet zo gek dat mijn geliefde personages ook even de weg kwijt zijn. Dat gebeurt niet alleen in het echte leven. Maar ik bleef dicht bij mijn gevoel en wist dat dit boek er zou komen. Mijn moeder is zeker weten trots op me, waar ze nu ook is.

Blog door Marieke Simons, één van de kleurrijke schrijvers. Haar boek Gebroken akkoord verschijnt op 10 april 2021.

Proeflezen smaakt naar meer

Marieke Simons gebroken akkoord

Wat? Nee! Die zag ik echt niet aankomen.

Die opmerking kwam regelmatig terug in mijn feedback naar Marieke Simons. Ik was een van de gelukkigen die haar nieuwe boek, Gebroken Akkoord, mocht proeflezen. Dat Marieke kan schrijven, wist ik al door haar eerste boek Geheim Akkoord en haar verhaal Onder de vuurtoren in de bundel Aangespoelde verhalen.

Ik had Aisling, Thomas en Matthew na het lezen van Geheim Akkoord in mijn hart gesloten en was razend benieuwd hoe het met hen verder zou gaan. Alleen al daarom was het leuk om een van de eerste lezers te zijn van haar nieuwe boek waarin de personages terugkeren.

Marieke Simons gebroken akkoord

Spannend van begin tot einde

Al vanaf de proloog zat ik in het verhaal. De scène en vooral die laatste zin riepen zoveel vragen op, dat ik direct verder wilde lezen. Met Marieke had ik afgesproken dat elke week vijf hoofdstukken zou lezen. Om mijn nieuwsgierigheid te bedwingen, las ik de hoofdstukken eerst achter elkaar door. Pas daarna nam ik ze nog eens rustig door, zodat ik feedback kon geven. Vooraf leek me dat best spannend, want hoe zou ik de feedback brengen als ik het niet goed vond. Gelukkig bleek dat niet aan de orde. De verhaallijnen worden mooi opgebouwd en het blijft spannend tot de laatste zin

Lezen en Leren

Behalve dat proeflezen leuk is, helpt het mij ook verder als schrijver. Ik leer veel van de schrijfstijl van Marieke en hoe zij haar plot opbouwt. Marieke is, wat mij betreft, een meester in onverwachte plotwendingen. Als geen ander zet zij mij op het verkeerde been en, net als ik denk te weten hoe het zit, werpt ze een nieuwe vraag op.

Hierdoor ben ik anders gaan kijken naar mijn eigen manuscript en hoe ik daarin verrassende twists kan brengen. Zo helpt het proeflezen mij weer verder met mijn eigen boek.

Kleurrijk boekengala

Gebroken Akkoord is bijna klaar en wordt samen met vier andere boeken gepresenteerd tijdens de kleurrijke boekentour op 10 april.

Ben je nieuwsgierig geworden naar Mariekes boek, of de Kleurrijke boekentour houd dan de website van de Kleurrijke schrijvers in de gaten.

kleurrijk boekengala

Blog door Rinske Oenema

>