Category Archives for "Een boek schrijven"

Proeflezen smaakt naar meer

Marieke Simons gebroken akkoord

Wat? Nee! Die zag ik echt niet aankomen.

Die opmerking kwam regelmatig terug in mijn feedback naar Marieke Simons. Ik was een van de gelukkigen die haar nieuwe boek, Gebroken Akkoord, mocht proeflezen. Dat Marieke kan schrijven, wist ik al door haar eerste boek Geheim Akkoord en haar verhaal Onder de vuurtoren in de bundel Aangespoelde verhalen.

Ik had Aisling, Thomas en Matthew na het lezen van Geheim Akkoord in mijn hart gesloten en was razend benieuwd hoe het met hen verder zou gaan. Alleen al daarom was het leuk om een van de eerste lezers te zijn van haar nieuwe boek waarin de personages terugkeren.

Marieke Simons gebroken akkoord

Spannend van begin tot einde

Al vanaf de proloog zat ik in het verhaal. De scène en vooral die laatste zin riepen zoveel vragen op, dat ik direct verder wilde lezen. Met Marieke had ik afgesproken dat elke week vijf hoofdstukken zou lezen. Om mijn nieuwsgierigheid te bedwingen, las ik de hoofdstukken eerst achter elkaar door. Pas daarna nam ik ze nog eens rustig door, zodat ik feedback kon geven. Vooraf leek me dat best spannend, want hoe zou ik de feedback brengen als ik het niet goed vond. Gelukkig bleek dat niet aan de orde. De verhaallijnen worden mooi opgebouwd en het blijft spannend tot de laatste zin

Lezen en Leren

Behalve dat proeflezen leuk is, helpt het mij ook verder als schrijver. Ik leer veel van de schrijfstijl van Marieke en hoe zij haar plot opbouwt. Marieke is, wat mij betreft, een meester in onverwachte plotwendingen. Als geen ander zet zij mij op het verkeerde been en, net als ik denk te weten hoe het zit, werpt ze een nieuwe vraag op.

Hierdoor ben ik anders gaan kijken naar mijn eigen manuscript en hoe ik daarin verrassende twists kan brengen. Zo helpt het proeflezen mij weer verder met mijn eigen boek.

Kleurrijk boekengala

Gebroken Akkoord is bijna klaar en wordt samen met vier andere boeken gepresenteerd tijdens de kleurrijke boekentour op 10 april.

Ben je nieuwsgierig geworden naar Mariekes boek, of de Kleurrijke boekentour houd dan de website van de Kleurrijke schrijvers in de gaten.

kleurrijk boekengala

Blog door Rinske Oenema

Waar gaat ‘Sprong in het diepe’ over

sprong in het diepe titia schut

Op 10 april 2021 verschijnt mijn eerste thriller bij Droomvallei Uitgeverij. De titel is Sprong in het diepe en vorige week heb ik de achterflaptekst afgerond. De hoofdpersoon van mijn thriller is Adeline. Haar leven staat ineens op zijn kop en alles lijkt mis te gaan. Ze ontmoet een pakjesbezorger die bij haar aan de deur komt. John heet hij en hij is een erg aantrekkelijke man. Als tijdverdrijf pakt ze het parachutespringen weer op en daar komt ze hem ook tegen. Hij laat haar kennismaken met het gevaarlijker basejumpen. Ze heeft impulsief gezegd dat ze dat durft, maar als het zover is heeft ze spijt. Ook vraagt ze zich af of hij eigenlijk wel te vertrouwen is, want er is iets geheimzinnigs waar hij niet over wil praten.

Een liedje

In het verhaal heb ik delen van een songtekst opgenomen. Deze komen uit het liedje Parachute van de groep Something Happens (1990, Virgin Records). Ik zong het liedje altijd mee als ik het op de radio hoorde en vond het een spannende tekst. Tijdens het zingen was het alsof ik zelf aan een parachute hing en dat gevoel van vrijheid voelde ik in dat liedje door de tekst en de muziek. Zinnen als ‘Take your parachute and jump, you can’t stay here forever’ en ‘There’s gonna have to be some danger’ nemen me mee naar een parachutesprong, alsof ik er zelf bij was. Vooral de laatste zin van het liedje vind ik spannend, omdat het nogal een abrupt einde heeft. ‘Take your parachute and go, and wave to me as you are falling. Take your parachute and…’ Deze zinnen laten mijn fantasie werken. Wie gaat parachutespringen en hoe loopt die sprong af? Wat gebeurt er met die persoon?

Young Woman holding colorful umbrella looking rain in the mountains with dramatic sky at sunset

Terugkerende beelden

Er zijn in het verhaal ook een aantal dingen die meerdere malen terugkomen, bijvoorbeeld een weerhuisje en een vrouw in blauwe kleding. Die hebben met elkaar te maken, maar wat? Ik zou het hier graag willen uitleggen, maar dan vertel ik teveel over het verhaal. Een klein tipje van de sluier kan ik wel geven. Het heeft alles te maken met die vrouw waar niemand bij het basejumpen over wil praten. Wat is er met haar gebeurd?

Als je mijn thriller ‘Sprong in het diepe’ leest krijg je op deze vragen een antwoord, net als de hoofdpersoon. De spannende zoektocht naar antwoorden wordt voor Adeline letterlijk een sprong in het diepe.

Hoe zit dat met jou? Houd jij ook van spannende boeken lezen?

sprong in het diepe titia schut

Blog door Titia Schut, afbeeldingen van Freepik.

Waar zit die aan-knop?

Ik heb geen technische aanleg, elektrische apparaten zijn een groot mysterie voor mij. Dat heeft al meermalen geleid tot ongelukjes. Zo heb ik een gloednieuw koffiezetapparaat gesloopt door het water in het bonenreservoir te gieten in plaats van het daarvoor bestemde vat en de airfryer in de fik gezet. Niet gek dus dat manlief mij verbood om me te bemoeien met de installatie van de nieuwe tv en ik maar een vraag mocht stellen: Hoe gaat die aan?

Blauwe vingers

Blauwe vingers

Soms zou ik willen dat ik die vraag ook kon stellen bij het schrijven van mijn boek. Er zijn dagen dat schrijven zwoegen is. Ik zit achter mijn laptop, typ wat zinnen in, kijk ernaar, haal ze weg en herhaal die stappen een aantal keer. Uiteindelijk klap ik de laptop gefrustreerd dicht. Waar is die aan-knop van mijn schrijfmotor, denk ik dan.

Als ik lekker schrijf, dan vloeien de zinnen als vanzelf op papier. Ik hoef niet na te denken, mijn hand wordt automatisch aangestuurd door het motortje in mijn hoofd. Ik ga volledig op in mijn verhaal en alles is erop gericht dat op papier te krijgen. Op die momenten geniet ik, vergeet ik de wereld om mijn heen en stoor ik me niet aan die lekkende vulpen, die mijn duimen kleurt. Ik wil die blauwe vingers, oftewel schrijven in een flow.

Smooth flow

Smooth flow Rinske Oenema

Flow is dat gevoel waarin alles samenkomt, je aandacht, energie en inspanning volledig gericht zijn op dat ene doel. Ik heb dat heel sterk ervaren toen ik een halve marathon liep. Het is weliswaar jaren geleden, maar iets waar ik nog regelmatig aan terugdenk, juist vanwege dat gevoel. Als ik mensen vertelde over mijn doel, kreeg ik steevast de vraag in welke tijd ik deze afstand wilde lopen. Verbaasd antwoordde ik dan dat ik dat niet wist. Mijn doel was de finish te halen, de snelheid was daaraan ondergeschikt.

Kink in de kabel

Met schrijven voelde dat in het begin ook zo. Ooit was het mijn droom om een boek te schrijven, gewoon om te zien of ik dat kon. Inmiddels ben ik een aantal jaren verder en schrijfervaringen rijker en weet ik dat alleen maar schrijven niet voldoende meer is. Ik wil mijn verhalen delen met de buitenwereld en daarom heb ik me aangesloten bij Dé Kleurrijke Schrijvers.

Mijn droom is een plan met deadlines geworden. Hoewel het vooruitzicht van een boek publiceren ontzettend fijn is, benauwt dit me ook. Het maakt de perfectionist in mij wakker, die eist dat ik een bestseller schrijf en die de deadlines als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd houdt. Probeer dan die flow maar eens vast te houden.

Reset

Hoe begon het ook alweer? Dat eerste vage verhaalideetje was genoeg om mijn schrijfmotor aan te drijven. Het spelen met personages, scènes en schrijvend ontdekken hoe zij zich ontwikkelen, brachten mij in de juiste versnelling. Niet alles was goed en bruikbaar, maar het hielp mij wel mijn verhaal vast te houden.


Met Jolanda Pikkaart brainstormen over mijn boek tijdens een etentje.

Die flow heb ik nodig om betrokken te blijven bij mijn verhaal en mijn boek af te maken. Om dat te bereiken, moet ik terug naar mijn droom, schrijven zonder verplichtingen. Tijdelijk dan, tot de eerste versie van mijn boek af is. Daarna ga ik het traject voor het uitgeven in, met alle deadlines die daarbij horen. Want dat mijn boek er komt, is zeker.

Voor nu, perfectionist uit en schrijfmotor aan.

Ben je benieuwd of ik de flow zal vinden? Blijf mij dan volgen op dé kleurrijke schrijvers.

Blog van Rinske Oenema

Een oma die boeken schrijft

Een oma die boeken schrijft

Mijn eerste Elfenmeisjes boek werd twee maanden voor onze jongste kleindochter geboren. Het hele idee voor het schrijven van dit boek was ontstaan door de andere drie meisjes, Lotte, Esmee en Nina. De namen van de oudste twee, Lotte en Esmee, vormen samen de naam van mijn hoofdpersoon Loesje, Nina is de andere hoofdpersoon, Nikki. Het boek is ook opgedragen aan mijn kleine meisjes met een vraagteken voor het kleintje dat nog veilig in de schoot van haar moeder groeide. 

Elfjes als kleinkinderen

Elfenmeisjes

Na een klein jaar kwam het tweede deel uit en daarin komt baby Bibi voor als Bindi, het zusje van Nikki. Deel drie is mede bedacht door de oudste drie kleindochters. Zo leuk om te zien hoe zij Floortje hebben bedacht, niet alleen de naam, maar ook hoe ze eruit moest zien. Verder vonden ze dat Floortje een elfje moest worden dat kon toveren. Tijdens het schrijven heb ik regelmatig voorgelezen wat ze nu weer beleefden, die elfjes van oma. Dat schept een heel bijzondere band. 

Voorlezen op scholen

Met veel plezier heb ik op de verschillende scholen in steeds weer andere klassen voorgelezen en de geboorte van een boek laten zien door geprint papier, losse illustraties en een voorbeeld van de cover. Geweldig die snoetjes. Nu de jongste ook op school zit, heeft ze me al een paar keer gevraagd bij haar te komen voorlezen, maar helaas gooit ook hier corona roet in het eten. Maar wat in het vat zit verzuurd niet, dus zodra er een mogelijkheid is sta ik op school.  

Geboorte van een boek

Nu is oma een heel ander boek aan het schrijven, en de geboorte van dit boek is aanstaande. De vreugde toen ik zei dat ik aan het schrijven was, jippie weer een boekje over Loesje en Nikki. Mogen wij weer een elfje bedenken? Toen moest ik zeggen dat dit boek niet voor hen was. Dat viel niet mee. Steeds als we elkaar zien vragen ze of ik nog aan het schrijven ben. Dus toen ik vertelde dat het boek klaar is, begonnen ze te juichen. Tot ik ze er aan herinnerde dat het toch echt een geen boek voor hen was. Dat vinden ze maar raar. Oma die na vier kinderboeken ineens iets anders schrijft.

Een oma die boeken schrijft

Stiekem zijn ze ook heel trots op me, laatst had ik een vriendinnetje in de auto en die vroeg plompverloren: ‘Ben jij die oma die boeken schrijft?’ Waarop ik beaamde dat ik dat was.  
‘Met een pen?’ Was de volgende vraag en ik moest lachen en vertelde dat het schrijven toch echt wel op de laptop gebeurde. 

Een ‘grote mensen’ boek

Mijn eerste ‘grote mensen boek’ komt er dus bijna aan en dat is zo spannend. Zo heerlijk om ook dat met mijn inmiddels niet meer zo kleine meisjes te kunnen delen. Alle vier kunnen ze heel goed tekenen, daar ben ik best wel jaloers op en dat weten ze ook. Ik heb ze gezegd dat ik een vierde deel van de Elfenmeisjes schrijf als een van hen, of misschien allemaal wel, de illustraties maken. Ik wacht rustig af, geniet van de geboorte van mijn thriller Verkeerde keuzes en misschien, heel misschien vul ik die tussentijd wel met het schrijven van nog een ‘grote mensen’ boek. 

Marijke Witman – auteur Verkeerde keuzes – 10 april 2021

De weg naar mijn boek

Stockholm foto Ronald Wennekes

Laatst moest ook ik eraan geloven, een coronatest. Online kon ik een afspraak maken voor diezelfde dag op een locatie in de buurt. Dat was fijn, alleen had ik nog een vraag. Hoe kom ik op de testlocatie? Ik kende het adres uit een grijs verleden, toen ik nog studeerde en er bijna dagelijks kwam. Maar jaren en vier verhuizingen later, had ik geen idee meer hoe ik daar het snelste naartoe kon fietsen. De drie mogelijke routes die Google aangaf zeiden me weinig. Ik zag het start- en eindpunt voor me, maar had geen beeld bij de straten die er tussen lagen.

Een verdwaalthriller

Ook met schrijven verlies ik wel eens de weg. Dat kan verschillende redenen hebben. Soms heb ik het beginpunt heel helder voor ogen, maar weet ik niet hoe het moet aflopen. Dan blijf ik rondjes lopen in mijn verhaal door steeds dezelfde hoofdstukken te herschrijven. Of ik sla zijpaden in die ik al schrijvend ontdek, waardoor ik steeds verder van mijn verhaal wegloop en verdwaal. En zo schreef ik aan een thriller, die maar niet verder komt.

Van begin tot einde

Om dat te voorkomen, pak ik het nu anders aan. Weer had ik een duidelijk idee voor een boek. Een roman, geen thriller, die grotendeels in Stockholm speelt. Met Jolanda Pikkaart, dé kleurrijke schrijfcoach, werkte ik de structuur uit. We bepaalden de mijlpalen en het eindpunt. Daarna ben ik begonnen met het schrijven van het laatste hoofdstuk. Door dat eindpunt neer te zetten, blijf ik op koers. Ik weet immers waar ik heen ga. Ook het vertrekpunt, de aanleiding voor de reis naar Stockholm, stond ook snel op papier. Dus nu alleen de route tussen het begin en einde nog en dan was ik klaar. Helaas was het toch wat ingewikkelder. Ik vertelde het verhaal chronologisch en dat werkte niet. De lezer werd niet direct het verhaal in gezogen.

Een routekaart voor mijn boek

De weg naar mijn boek. Routekaart Rinske Oenema

Kortom, ik moest de route wat verleggen, een ander vertrekpunt kiezen en van daaruit het verhaal opbouwen. Op gekleurde indexkaartjes schreef ik kort alle markeringspunten in het verhaal, oranje voor de punten in Nederland en blauw voor Stockholm. Vervolgens schoof ik met de kaartjes tot ik de juiste route had gevonden, de route die voor mij goed voelt. Met deze routekaart schrijf ik nu mijn boek.

Net als de weg naar mijn boek vond ik ook de weg naar de coronatestlocatie. In mijn hoofd ging ik naar het eindpunt en liep deze terug naar mijn huis. Ineens viel het kwartje en zag ik de route zo voor me, Google Maps had ik niet meer nodig.

Oh, en de test? Negatief, het is gelukkig maar een gewone verkoudheid.

Ben je nieuwsgierig naar de route van Erika van Nederland naar Zweden? Blijf mij dan volgen op dé kleurrijke schrijvers.

Blog van Rinske Oenema, één van de kleurrijke schrijvers. Haar boek verschijnt in oktober 2021 bij Droomvallei Uitgeverij.

Ik ben schrijfster

Ik ben schrijfster

Helemaal precies weet ik het niet meer, ik denk dat ik een jaar of acht was, toen mijn ouders mij een boekje cadeau gaven. Een Witte Ravenpocket die was geschreven door een meisje dat ze goed kenden. Ik mocht het houden. En ik heb het nog. De pocket was het eerste boek van Irmgard Smits, zelf 12 jaar toen ze debuteerde. Ze was opgenomen met tbc in een sanatorium, waar ze maandenlang aan bed gekluisterd was om haar longen te laten
genezen. Ze schreef haar belevenissen over dokters en verveling op, en werd de jongste schrijfster van Nederland. Het sanatorium lag in een dorp verderop en mijn ouders werkten er allebei.

Avonturen op papier

Sinds dat boek wilde ik ook schrijfster worden. Ik verzamelde schriftjes en mooie pennen, terwijl ik me afvroeg hoe erg ik me kon vervelen vóór ik tijd zou hebben om ook een boek te schrijven. Ik vermoed dat ik ongeveer driehonderd keer opnieuw ben begonnen, zittend aan de keukentafel, met een nieuwe pen en een schriftje waar ik de kantlijnen van inkleurde.
Bij elke Mantouxprik hoopte ik ziek verklaard te worden. Zodat ik net als Irmgard Smits, in een sanatorium tijd zou krijgen om mijn avonturen aan het papier toe te vertrouwen.

Schrijven van een opstel

Het opgroeien lonkte, en de ambitie verdween om stil, zittend aan een tafel, ijverige dingen te doen. Het schrijven van een opstel was mijn favoriete vak, maar meer woorden dan drie boekenpagina’s mocht het nooit worden. Dus verloor ik mijn ongelukkige puberhart in gedichten die ik schreef voor elke verloren liefde. Of om troost te bieden aan de gebroken dromen van vriendinnen, die meenden dat hun wereld instortte als hun vriendje niet de
ware bleek te zijn.

Schrijven voor de krant

Het verbaasde niemand toen ik op mijn achttiende bij de krant ging werken en me daar toelegde op het schrijven van grote interviews voor de zaterdagkrant. Mooie tijden, die de ambitie om een boek te schrijven volledig verbleekten. Mijn kinderen werden geboren, ik hielp ze met opgroeien, bleef werken en deed het een en ander aan vrijwilligerswerk.

Ik ben schrijfster

Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Sinds kort ben ik terug bij mijn allereerste jeugdambitie. Ik ontdek hoe de boekenwereld in elkaar zit. Een wereld met een eigen ritme en een eigen aanpak. Een wereld waar hard wordt gewerkt en mooie dingen worden gemaakt. Mooie boeken, die ieder een wereld op zich zijn. Om in samenspel tussen schrijver en lezer prachtige avonturen te beleven. Je hoeft je niet te vervelen om een boek te kunnen schrijven. Je hoeft alleen maar te weten wat je te vertellen hebt!
Ik ga aan de slag. En over een tijdje zal ik dan toch met trots kunnen zeggen dat ik schrijfster ben. Schrijfster van een boek waar ik misschien wel op mijn achtste aan begon. Wat is jouw jeugddroom?


Annelies Cuijpers.

Boek loslaten is lastig

Marijke Witman

Blog van Kleurrijke schrijver Marijke Witman. Haar thriller verschijnt in april 2021.

Mijn manuscript ben ik aan het afronden. Steeds dichter kom ik bij het einde en alhoewel ik dat al geschreven heb, verbaas ik mezelf af en toe met waar de tekst naar toe gaat. Dus vanmorgen maar eens het slot erbij gepakt. Het is al weer even geleden dat is het geschreven heb en wilde weten of mijn gevoel klopt. Sluit het naadloos aan bij waar ik nu aan het schrijven ben? En het antwoord is volmondig ja. Het greep me zo aan dat de tranen over mijn wangen rolden. Dat wordt nog wat.

Boek schrijven is boek beleven

Zo gaaf de beleving van dit boek. Eerst al de manier waarop het zich aan me openbaarde. Ik was helemaal niet met een ander boek bezig. Ik had net mijn vierde kinderboek afgerond en was toe aan even rust. Het gedoe met illustratoren had voor even het gevoel gegeven klaar te zijn.

Spannende week tussen oud en nieuw

Tot die week tussen oud en nieuw nu 2 jaar geleden, kan ook al wel drie jaar zijn. Vier nachten achter elkaar bleef het idee voor dit boek door mijn hoofd spoken en hield me uit de slaap. De vijfde nacht ben ik opgestaan en heb de proloog geschreven. Toen was het goed en wist ik, dit boek gaat er hoe dan ook komen. Het moet eruit.

Lastig: boek loslaten

En nu is het dan bijna zover. Het traject bij Jolanda Pikkaart, dé Kleurrijke schrijfcoach, heeft me goed gedaan, maar ook de schrijfweek met een deel van de kleurrijke schrijvers had ik niet willen missen. Ruim tweederde is ook al bij de redacteur geweest en klaar om naar Esther (van Droomvallei Uitgeverij) gestuurd te worden, samen met de rest van de tekst op 1 januari. Of eerder als het klaar is. Dan komt voor mij het moeilijkste deel. Loslaten en eraf blijven. Bij het tweede Elfenmeisjes boekje was de proefdruk al gemaakt toen in ineens badend in het zweet wakker werd. Te titel klopte niet!

Dus echt op het laatste nippertje heb ik de titel aangepast. Ook nu ben ik al die tijd al aan het teruglezen en een woordje hier of een komma daar aan het weghalen of juist er bij zetten. Dat wordt echt lastig. Perfectionist als ik ben moet het kloppen. Ook hier is de titel tenslotte al aangepast. Ik kan niet wachten tot het zover is en ik dit boek in mijn handen heb. Zo benieuwd naar de cover en hoe ik het ga beleven. Ik kan bijna niet wachten dus ga snel nog even verder schrijven aan “Verkeerde keuze.”

Help! Waarom schrijf ik een boek?

Petra met minivarken Pebbels

Een blogbericht van Petra Knaapen, één van de kleurrijke schrijvers. Haar boek verschijnt in april 2021. Haar boek gaat over haar minivarken Pebbles.

Deze vraag stel ik mezelf elke keer, wanneer ik tijdens het schrijven van een scene vastloop. Wat was mijn motivatie? Waarom ben ik er aan begonnen?

Het komt door mijn minivarken Pebbles. Iedereen smulde van de verhalen die ik over haar vertelde. Ik kreeg vaak de opmerking: daar moet je een boek over schrijven. Het idee was geboren, maar het idee om een boek te schrijven en de uitvoering daarvan zijn twee verschillende dingen. Daar kwam ik achter tijdens mijn deelname aan de workshop: Spannend schrijven van Marelle Boersma. Direct had ik in de gaten dat ik nogal tekort schoot met alles wat erbij komt om te gaan schrijven. Hoe creatief ik ook ben, alleen door boodschappen en kleurrecepten van klanten te noteren (ik ben kapster) kom je niet ver. Er was werk aan de winkel.

Het schrijfproces

Tijdens het schrijfproces leerde ik veel over mezelf. Dat ik een chaoot was wist ik wel, maar dat het zo erg was, besefte ik pas tijdens een schrijfweekend van Marelle, waar ik aan deelnam. In plaats van inhoudelijke feedback, kreeg ik aanwijzigen over de structuur en de opbouw van een verhaal. Van onderaf ben ik begonnen, net zoals ik onderaan begonnen in het kappersvak, namelijk met vegen. Voor mij werkte dit perfect, langzaam kwam er structuur in mijn hoofd en op papier.

Dit proces heeft jaren geduurd. De verhaallijnen kwamen er. De personages kwamen tot leven. Het zou een autobiografie worden, maar dit idee werd snel om zeep werd geholpen. Mijn fantasie nam namelijk een loopje met me en ik koos voor fictie. Zo kon ik beter mijn emoties en situaties verwerken in het boek. Want zeg nou zelf, het houden van een minivarken is niet te vergelijken met het hebben van een  hond. En wat betekent Pebbles voor de hoofdpersoon Maria? Waarom dreigt ze alles op het spel te zetten? Het houden van een minivarken heeft alleen kans van slagen, wanneer het hele gezin erachter staat. Iets wat Maria totaal over het hoofd heeft gezien.

Wanneer ik in een writesblock dreig te komen, dan denk ik terug aan het begin. Aan mijn idee om dit boek te gaan schrijven en hoe vastbesloten ik was, dat dit boek over Pebbles er zou komen. Hoe is het om een minivarken in huis te hebben. En onderschat vooral niet hoe slim ze zijn, ondanks dat ze het denkvermogen bezitten van een driejarige kleuter.

Er wordt geschrapt en herschreven. Ik lees terug en schrijf verder, aangemoedigd door mijn schrijfbuddy. Ze leest met veel plezier en ze nauwelijks wachten op nieuwe hoofdstukken in haar mailbox. Het boek komt er! Wat ben ik blij dat Esther het wil uitgeven, want net als Pebbles, zijn wij een match.

Schrijfplan – door Titia Schut

Kleurrijke schrijver Titia Schut schrijfplan

Blog door kleurrijke schrijver Titia Schut. Haar boek verschijnt op 10 april 2021 tijdens het eerste kleurrijke boekengala.

Columns schrijven

Vanaf 2014 schrijf ik maandelijks een column in een regionale krant, Zicht Op Amersfoort. Dat vind ik erg leuk om te doen, maar na een aantal jaren wilde ik wel eens langer doorschrijven over een onderwerp met gefantaseerde personen. Columns zijn een soort korte hoofdstukken, dacht ik, en als dat lukt dan zou een boek ook wel lukken. Gewoon beginnen en doorgaan.

Kleurrijke schrijver Titia Schut schrijfplan
Kleurrijke schrijver Titia Schut

Bepaal je einddoel

Wat was ik naïef. Want natuurlijk is het handiger om te weten waar je naartoe gaat als je vertrekt. Als je bijvoorbeeld op vakantie gaat maak je ook eerst plannen. Je weet beter welke spullen je mee moet nemen en welke kant je op moet. En boodschappen doen met een lijstje werkt ook stukken sneller. En elke schrijver weet dat het maken van een schrijfplan noodzakelijk is, omdat je dan beter weet welke kant het verhaal opgaat.

Schrijven zonder plan

Toen ik aan mijn manuscript begon had ik geen plan. Ik had alleen een hoofdpersoon in gedachten en wist alleen nog maar dat zij net zonder werk zat. Ik wilde vooral schrijven over hoe het is om werkloos te zijn, maar na een paar hoofdstukken was dat saai. Het verhaal moest ergens anders over gaan en meer spanning zou ook welkom zijn. Toen bedacht ik een aantrekkelijke man die met een pakje aan haar deur komt. En plotseling schreef ik iets over een vrouw waar wat mee was gebeurd en spontaan bedacht ik een naam voor haar. Zo voelde inspiratie voor mij: een personage meldt zichzelf aan. Maar daarmee ging het wel een heel ander verhaal worden, waardoor ik het begin ook moest aanpassen. En welke kant ging het verhaal daarna op en waar zou het einde naar toe gaan? Opeens zat ik met mijn handen in het haar: ik had nog geen einde bedacht.

Schrijven met een schrijfplan

Ik riep de hulp van een vriendin in en met een glaasje wijn erbij gingen we brainstormen. Aan het einde van de avond hadden wij het plot bedacht. Ik ga hier natuurlijk nog niet verklappen wat we toen hebben bedacht, maar ik kan wel zeggen dat zelfs wij erdoor verrast werden! Ik ben haar eeuwig dankbaar voor haar input.

Schrijven vind ik nog steeds zo leuk om te doen. Maar met een schrijfplan gaat het beter. 

>