Archive
Monthly Archives: november 2020

Ik ben schrijfster

Ik ben schrijfster

Helemaal precies weet ik het niet meer, ik denk dat ik een jaar of acht was, toen mijn ouders mij een boekje cadeau gaven. Een Witte Ravenpocket die was geschreven door een meisje dat ze goed kenden. Ik mocht het houden. En ik heb het nog. De pocket was het eerste boek van Irmgard Smits, zelf 12 jaar toen ze debuteerde. Ze was opgenomen met tbc in een sanatorium, waar ze maandenlang aan bed gekluisterd was om haar longen te laten
genezen. Ze schreef haar belevenissen over dokters en verveling op, en werd de jongste schrijfster van Nederland. Het sanatorium lag in een dorp verderop en mijn ouders werkten er allebei.

Avonturen op papier

Sinds dat boek wilde ik ook schrijfster worden. Ik verzamelde schriftjes en mooie pennen, terwijl ik me afvroeg hoe erg ik me kon vervelen vóór ik tijd zou hebben om ook een boek te schrijven. Ik vermoed dat ik ongeveer driehonderd keer opnieuw ben begonnen, zittend aan de keukentafel, met een nieuwe pen en een schriftje waar ik de kantlijnen van inkleurde.
Bij elke Mantouxprik hoopte ik ziek verklaard te worden. Zodat ik net als Irmgard Smits, in een sanatorium tijd zou krijgen om mijn avonturen aan het papier toe te vertrouwen.

Schrijven van een opstel

Het opgroeien lonkte, en de ambitie verdween om stil, zittend aan een tafel, ijverige dingen te doen. Het schrijven van een opstel was mijn favoriete vak, maar meer woorden dan drie boekenpagina’s mocht het nooit worden. Dus verloor ik mijn ongelukkige puberhart in gedichten die ik schreef voor elke verloren liefde. Of om troost te bieden aan de gebroken dromen van vriendinnen, die meenden dat hun wereld instortte als hun vriendje niet de
ware bleek te zijn.

Schrijven voor de krant

Het verbaasde niemand toen ik op mijn achttiende bij de krant ging werken en me daar toelegde op het schrijven van grote interviews voor de zaterdagkrant. Mooie tijden, die de ambitie om een boek te schrijven volledig verbleekten. Mijn kinderen werden geboren, ik hielp ze met opgroeien, bleef werken en deed het een en ander aan vrijwilligerswerk.

Ik ben schrijfster

Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Sinds kort ben ik terug bij mijn allereerste jeugdambitie. Ik ontdek hoe de boekenwereld in elkaar zit. Een wereld met een eigen ritme en een eigen aanpak. Een wereld waar hard wordt gewerkt en mooie dingen worden gemaakt. Mooie boeken, die ieder een wereld op zich zijn. Om in samenspel tussen schrijver en lezer prachtige avonturen te beleven. Je hoeft je niet te vervelen om een boek te kunnen schrijven. Je hoeft alleen maar te weten wat je te vertellen hebt!
Ik ga aan de slag. En over een tijdje zal ik dan toch met trots kunnen zeggen dat ik schrijfster ben. Schrijfster van een boek waar ik misschien wel op mijn achtste aan begon. Wat is jouw jeugddroom?


Annelies Cuijpers.

Wat zou jij doen? Door Marieke Simons

Kleurrijke schrijvers Droomvallei Uitgeverij

Blogbericht van Marieke Simons, één van de kleurrijke schrijvers. Haar boek verschijnt in april 2021 bij Droomvallei Uitgeverij.

Wat zou jij doen?

Stel je voor je bent op een feestje. Je staat aan de zijkant te genieten van de dansende mensen en opeens staat jouw beste vriendin naast je. Ze buigt zich giechelend voorover en zegt: ‘Ik moet je iets vertellen. Niet meteen omkijken maar…’

Wat is dan jouw eerste neiging?
Ja, precies. Die van mij dus ook. Herkenbaar?
Zo voelt het voor mij als ik mijn manuscript laat lezen, redigeren of andere onderdelen voor feedback rondstuur. Op een positieve manier, begrijp me niet verkeerd. Het is absoluut het soort goede spanning, want je ontvangt op dat moment interessante informatie waar je iets mee kunt.

Niet omkijken

Terug naar het feestje: met alle wilskracht in je blijf je toch strak naar voren kijken. Niet dat je de dansende mensen nog ziet, maar hé, je kijkt in ieder geval niet achterom. Althans nog niet.

Dat moment is het stukje – let wel positieve – spanning waarin ik mezelf altijd op kan vreten. Ik weet dat er iets gaat komen, maar ik weet nog niet precies wat. Het moment tussen het niet weten en de uitkomst.

Zodra mijn teksten bij een proeflezer, redacteur of uitgever liggen en zij mogelijke correcties op mijn tekst hebben, is dat heel goed en fijn. Behalve dat mijn schrijvershoofd die suggesties graag wil zien. Nu moet ik afwachten en kan ik alleen maar denken: o help, is het goed? Wat vindt een proeflezer of een redacteur ervan? Zijn er wijzigingen, aanpassingen? Hoeveel, wat precies; taalkundig, verhaaltechnisch, dialogen? De personages? Moet ik mijn darlings killen? Nee, dat kan ik niet, want ze zijn zo superleuk. Kan ik schrijven of helemaal niet?

Dat dus.

Alleen heb ik dit gevoel niet tijdens de tien seconden op het feestje dat die vriendin me op de hoogte wilde brengen van een roddel, maar dus wel ongeveer drie weken lang.
Kan ik me nog op iets anders focussen in de tussentijd? Ja zeker wel, op jou.
Want ik moet je iets vertellen. Niet meteen naar de boekwinkel rennen, maar er komt een goed boek aan…

Dus, wat ga jij nu doen?

Teken je inspiratie

Teken je inspiratie

Schrijven doe ik op dit moment niet. Mijn manuscript is terug van de redactie en ik ga nu aan de slag met de correcties. Ik weet het, het hoort bij schrijven, maar voor mij heeft dit weinig te maken met creativiteit. Daarnaast ga ik nog op zoek naar afbeeldingen bij mijn boek Ik heb altijd schrijfinspiratie. Want ook afbeeldingen zorgen voor inspiratie en daar zijn mijn lezers naar op zoek.

Een nieuw boekidee

Voor de kerstvakantie wil ik dit boek afronden. Dan kan de uitgever starten met de opmaak en dan mag ik aan de slag met een nieuw boekidee. De vraag is alleen welke…

Natuurlijk vind ik het vervelend dat ik nog niet weet wat mijn volgende boek is. Maar het heeft weinig zin om me daar de hele tijd druk over te maken. Liever richt ik me op andere dingen die voor inspiratie zorgen, zoals tekenen.

Ik start mijn ochtend altijd met een kwartiertje tekenen. Soms is dat schrijfschetsen met een doel of een andere keer pak ik gewoon mijn stiften of verf en zie ik wel wat er komt. Daarom volg ik ook creativetijdvoorjezelf van Esther van der Ham. Ze daagt mij daar vaak uit om iets nieuws te doen. Zo maakte ik al een tekening van mijn jaar en ga ik woensdag haar online workshop een engeltje tekenen volgen.

Van tekenen word je gelukkig

Als je tekent komen er stofjes vrij in je brein, zoals dopamine, endorfine en serotonine. Die stofjes zorgen voor een geluksgevoel. Je hersenen willen altijd iets bedenken, maken of ontwikkelen. Dat kan schrijven zijn, maar waarom niet ook tekenen? Je bent even helemaal in het nu, dus er ontstaat ruimte voor nieuwe ideeën. Dat zou zomaar een idee voor een blog of een boek kunnen zijn.

Teken je inspiratie

Het fijnst is om te tekenen zonder verwachting, want natuurlijk kan het altijd beter of mooier, maar jij tekent voor jezelf. Geniet van het proces en mocht je inspiratie krijgen dan is dat mooi meegenomen.

Inspiratieopdracht

Hoe zit jouw inspiratie er uit? Heeft het een kleur, zie je structuur of is het meer een explosie van lijnen? Pak een pen, papier, potloden of stiften en teken jouw inspiratie. Vergeet niet: je kunt het niet fout doen, dit is alleen voor jezelf. Wil je het delen? Doe het dan onder dit blog, gebruik de hashtag #tekenjeinspiratie.

Rode strepen

Rode strepen

Bericht van Titia Schut. Zij is één van de kleurrijke schrijvers. Haar boek zal verschijnen in april 2021 bij Droomvallei Uitgeverij.

Het voelt alsof ik weer op school zit. Mijn toets waarvoor ik heb zitten blokken, is nagekeken en ik krijg het van de lerares terug. Ik kijk ernaar en ik zie alleen maar rode strepen. Fout, fout, fout en nog een fout. Een onvoldoende, schreeuwt het me toe. Het huilen staat me nader dan het lachen, want ik was er zo van overtuigd dat ik goed had geleerd. Had er zelfs uren op zitten blokken. En dan is dit het resultaat.

Digitale rode strepen

Hetzelfde gevoel heb ik nu weer als ik mijn manuscript van de redacteur terugkrijg. Die heeft het hele bestand kritisch bekeken en aangegeven wat taalkundig niet in orde is. Met bonzend hart open ik het bestand en langzaam zie ik de opmerkingen en rode strepen op het beeldscherm van mijn laptop verschijnen. Fout, fout, fout. Die rode onderstrepingen knallen er voor mij uit. Ook al is het nu digitaal en niet meer zoals vroeger op papier, die rode kleur is gebleven. Waarom hebben ze er geen andere kleur voor bedacht?

Taaltechnisch

Als ik beter kijk is er gelukkig ook veel tekst wel goed. Ik loop rustig het hele manuscript door en dan valt het uiteindelijk best wel mee. En ik moet toegeven dat de opmerkingen taaltechnisch ook gewoon kloppen. Een zin die niet goed loopt of ik schrijf niet precies wat ik bedoel. En natuurlijk weet ik dat we in de nederlandse taal zoveel mogelijk woorden aan elkaar plakken, zoals hiernaartoe en earlgreythee. Die schreef ik in drieën en op die manier had meteen meer woorden. De redacteur trekt zich daar niets van aan, die blijft gewoon strepen. Dus pas ik het keurig aan en ga ik bij de twee woorden hiernaartoe en earlgreythee terugvan zes naar twee woorden.

Complimenten

Het is leuke is wel dat aan de zijkant van de tekst allerlei commentaren in ballonnetjes staan die aangeven wat de wijzigingen in de tekst moeten zijn, zoals Wat bedoel je daarmee. Van sommige commentaren word ik blij, bijvoorbeeld als er staat dat ik het mooi heb beschreven en dat het een onverwacht plot is.

Blogbericht van Titia Schut, één van de kleurrijke schrijvers

Fouten accepteren of negeren

Bij het nalopen van de wijzigingen in mijn manuscript heb ik de keuze tussen accepteren of negeren. Het liefst wil ik meteen alles in een keer accepteren, maar ik moet ze echt een voor een bekijken. Uiteindelijk, als ik aan het einde ben, moet ik toegeven dat mijn manuscript echt beter wordt van de aanpassingen die de redacteur heeft aangegeven. En als ik er zo mee bezig ben leer ik er taalkundig ook nog iets van. Je bent echt nooit te oud om te leren. Terwijl ik deze blog typ merk ik dat ik bij elke zin toch even bezig ben met de spellingsregels. Als dat geen prettige bijkomstigheid is.

Herfstelfjes

Rinkse Oenema elfjes

Door Rinske Oenema. Zij maakt deel uit van de Kleurrijke schrijvers. Haar boek zal waarschijnlijk verschijnen in oktober 2021.

Herfstwandeling
Ritselende bladeren 
Onder mijn voeten 
Geven richting en houvast
Bladwijzers 

Herfstpracht
Kleurige bladeren
In de wind
Schitteren in de zon
Bladgoud

Herfstconcert
Bulderende wind
En ritselende bladeren
Blazen een opzwepende melodie
Bladmuziek

Herfstmenu
Verdorde bladeren
Op natte aarde
Voeding voor het bos
Bladgroente

Herfstbeeld
Drijvende bladeren
Op het water
Reflectie in het bos
Bladspiegel 

Rinkse Oenema

Reizen met je pen

Reizen met je pen

Daar zit je dan. Thuis, of in ieder geval in Nederland. Het is geen wereldprobleem, ziek worden of je baan verliezen is veel erger, maar reizen en vakantie zorgen wel voor meer schrijfinspiratie. Alleen je vlucht is geannuleerd en of je volgend jaar wel kan reizen is maar de vraag. Wat nu? 

Reizen met je pen

Gelukkig heb je nog je pen en papier.  Schrijven is reizen in alle vrijheid, zonder grenzen of beperkingen. Je kunt naar elk land, code rood of niet en zelfs de ruimte in of naar plekken die niemand kent. Dus kocht ik een prachtig notitieboek en een pen en ging op reis… 

Reizen is lastig

Toch zag ik Afrika met woeste bomen, olifanten en beren. Vreemde vogels aan een terracotta horizon. Een doodstille nacht met een zwarte hemel en flonkerende sterren.

Reizen is lastig

Toch speelde ik met een woeste zee. Was even in een oorlog van toen en liep door een bijzonder natuurgebied.

Reizen is lastig

Toch schreef ik aan een dressoir over vreemde culturen en mysterieuze regels, was ik even op Mars en reisde ik naar de toekomst.

Ga je mee op reis?

Ik nam mijn schrijfboekje en pen mee en vertrok. Ga jij mee?

Wil jij ook reizen met pen? Schrijf je dan in voor mijn gratis schrijfinspiratieboek en zet je fantasie in bij je tochten.

Waar reis jij heen? Deel het onder mijn blog.

Boek loslaten is lastig

Marijke Witman

Blog van Kleurrijke schrijver Marijke Witman. Haar thriller verschijnt in april 2021.

Mijn manuscript ben ik aan het afronden. Steeds dichter kom ik bij het einde en alhoewel ik dat al geschreven heb, verbaas ik mezelf af en toe met waar de tekst naar toe gaat. Dus vanmorgen maar eens het slot erbij gepakt. Het is al weer even geleden dat is het geschreven heb en wilde weten of mijn gevoel klopt. Sluit het naadloos aan bij waar ik nu aan het schrijven ben? En het antwoord is volmondig ja. Het greep me zo aan dat de tranen over mijn wangen rolden. Dat wordt nog wat.

Boek schrijven is boek beleven

Zo gaaf de beleving van dit boek. Eerst al de manier waarop het zich aan me openbaarde. Ik was helemaal niet met een ander boek bezig. Ik had net mijn vierde kinderboek afgerond en was toe aan even rust. Het gedoe met illustratoren had voor even het gevoel gegeven klaar te zijn.

Spannende week tussen oud en nieuw

Tot die week tussen oud en nieuw nu 2 jaar geleden, kan ook al wel drie jaar zijn. Vier nachten achter elkaar bleef het idee voor dit boek door mijn hoofd spoken en hield me uit de slaap. De vijfde nacht ben ik opgestaan en heb de proloog geschreven. Toen was het goed en wist ik, dit boek gaat er hoe dan ook komen. Het moet eruit.

Lastig: boek loslaten

En nu is het dan bijna zover. Het traject bij Jolanda Pikkaart, dé Kleurrijke schrijfcoach, heeft me goed gedaan, maar ook de schrijfweek met een deel van de kleurrijke schrijvers had ik niet willen missen. Ruim tweederde is ook al bij de redacteur geweest en klaar om naar Esther (van Droomvallei Uitgeverij) gestuurd te worden, samen met de rest van de tekst op 1 januari. Of eerder als het klaar is. Dan komt voor mij het moeilijkste deel. Loslaten en eraf blijven. Bij het tweede Elfenmeisjes boekje was de proefdruk al gemaakt toen in ineens badend in het zweet wakker werd. Te titel klopte niet!

Dus echt op het laatste nippertje heb ik de titel aangepast. Ook nu ben ik al die tijd al aan het teruglezen en een woordje hier of een komma daar aan het weghalen of juist er bij zetten. Dat wordt echt lastig. Perfectionist als ik ben moet het kloppen. Ook hier is de titel tenslotte al aangepast. Ik kan niet wachten tot het zover is en ik dit boek in mijn handen heb. Zo benieuwd naar de cover en hoe ik het ga beleven. Ik kan bijna niet wachten dus ga snel nog even verder schrijven aan “Verkeerde keuze.”

Help! Waarom schrijf ik een boek?

Petra met minivarken Pebbels

Een blogbericht van Petra Knaapen, één van de kleurrijke schrijvers. Haar boek verschijnt in april 2021. Haar boek gaat over haar minivarken Pebbles.

Deze vraag stel ik mezelf elke keer, wanneer ik tijdens het schrijven van een scene vastloop. Wat was mijn motivatie? Waarom ben ik er aan begonnen?

Het komt door mijn minivarken Pebbles. Iedereen smulde van de verhalen die ik over haar vertelde. Ik kreeg vaak de opmerking: daar moet je een boek over schrijven. Het idee was geboren, maar het idee om een boek te schrijven en de uitvoering daarvan zijn twee verschillende dingen. Daar kwam ik achter tijdens mijn deelname aan de workshop: Spannend schrijven van Marelle Boersma. Direct had ik in de gaten dat ik nogal tekort schoot met alles wat erbij komt om te gaan schrijven. Hoe creatief ik ook ben, alleen door boodschappen en kleurrecepten van klanten te noteren (ik ben kapster) kom je niet ver. Er was werk aan de winkel.

Het schrijfproces

Tijdens het schrijfproces leerde ik veel over mezelf. Dat ik een chaoot was wist ik wel, maar dat het zo erg was, besefte ik pas tijdens een schrijfweekend van Marelle, waar ik aan deelnam. In plaats van inhoudelijke feedback, kreeg ik aanwijzigen over de structuur en de opbouw van een verhaal. Van onderaf ben ik begonnen, net zoals ik onderaan begonnen in het kappersvak, namelijk met vegen. Voor mij werkte dit perfect, langzaam kwam er structuur in mijn hoofd en op papier.

Dit proces heeft jaren geduurd. De verhaallijnen kwamen er. De personages kwamen tot leven. Het zou een autobiografie worden, maar dit idee werd snel om zeep werd geholpen. Mijn fantasie nam namelijk een loopje met me en ik koos voor fictie. Zo kon ik beter mijn emoties en situaties verwerken in het boek. Want zeg nou zelf, het houden van een minivarken is niet te vergelijken met het hebben van een  hond. En wat betekent Pebbles voor de hoofdpersoon Maria? Waarom dreigt ze alles op het spel te zetten? Het houden van een minivarken heeft alleen kans van slagen, wanneer het hele gezin erachter staat. Iets wat Maria totaal over het hoofd heeft gezien.

Wanneer ik in een writesblock dreig te komen, dan denk ik terug aan het begin. Aan mijn idee om dit boek te gaan schrijven en hoe vastbesloten ik was, dat dit boek over Pebbles er zou komen. Hoe is het om een minivarken in huis te hebben. En onderschat vooral niet hoe slim ze zijn, ondanks dat ze het denkvermogen bezitten van een driejarige kleuter.

Er wordt geschrapt en herschreven. Ik lees terug en schrijf verder, aangemoedigd door mijn schrijfbuddy. Ze leest met veel plezier en ze nauwelijks wachten op nieuwe hoofdstukken in haar mailbox. Het boek komt er! Wat ben ik blij dat Esther het wil uitgeven, want net als Pebbles, zijn wij een match.

Personages

personages Titia Schut

Door Titia Schut.
Haar boek bij de kleurrijke schrijvers verschijnt bij Droomvallei Uitgeverij in april 2021

Personages

Jaren geleden deed ik een schrijfcursus waarin de vraag werd gesteld welke karaktertrek je hoofdpersoon zou kunnen hebben. Mij schoot toen meteen ‘impulsief’ te binnen. Zelf ben ik vooral bedachtzaam en denk ik eerst na voordat ik iets doe. Toch heb ik heel soms ook wel een jolige bui waarin ik er van alles uit flap. Deels weet ik dus hoe het is om zo te zijn. Impulsief leek mij ook wel een karaktertrek waarbij je meteen een interessant mens voor je ziet die door die eigenschap in allerlei ongemakkelijke situaties terecht komt.

Zo is mijn hoofdpersoon ontstaan die de hoofdrol speelt in mijn thriller in wording. Op die cursusdag kreeg ze de naam Puck, maar ik wilde liever een naam die je op twee manieren kunt afkorten. Na wat speurwerk op internet vond ik de naam Adeline. Haar vriend kort dit af tot Ada, maar de nieuwe man in haar leven noemt haar Lynn. Die koosnamen geven meteen al een verschil aan tussen beide mannen.

Kleurrijke types

Voor mij werkte het verhelderend om de personages en hun karaktereigenschappen uit te werken aan de hand van kleuren. Elke kleur staat voor een aantal eigenschappen die je ook aan een karakter kunt toekennen.

Mijn hoofdpersoon Adeline heeft de kenmerken van een rood persoon. Ze is daadkrachtig, heeft pit en energie. Ze ziet en grijpt haar kansen en ze is extravert.
Haar vriend is een groen type. Hij is een beetje lui, evenwichtig, meelevend en neemt het leven zoals het komt.
De aantrekkelijke nieuwe man in Adelines leven is juist een geel type. Hij is besluitvaardig, wil doelen behalen. Ook wil hij centraal staan en het podium pakken.
Van de persoon die niet te vertrouwen is en die de slechterik is zou je verwachten dat die de kleur zwart zou krijgen, maar dat klopt niet. Bij die persoon past de kleur rood. Die kleur staat voor agressief, vuur, strijd op leven en dood. Die kleur staat ook voor kracht, jaloezie, je eigen spoor trekken en alles of niets.

Net echte mensen

Tijdens het schrijven zie ik de personages voor me als echte mensen. Ik zie ze lopen en hoor hun stemmen. Ik lach en huil met ze mee. Ze worden een soort vrienden van me. Tijdens het schrijven bedenk ik soms spontaan dingen, zoals een nieuwe bijfiguur of een gebeurtenis. Zo kwam een bijfiguur zomaar vanuit het niets mijn verhaal binnen wandelen en na even nadenken wist ik ook meteen haar naam. Ze was zeer welkom. Haar naam noem ik hier nog niet, maar gaandeweg het boek wordt het onthuld.

Soms maken de personages grapjes waar ik als schrijver ook om moet lachen, terwijl ik toch degene ben die ze opschrijf. De figuren in het verhaal zorgen er door hun handelingen voor dat schrijven leuk is en soms zelfs spannend is om te doen. Daarom vind ik het denk ik ook zo fijn om te doen.

Lees ook Titia’s vorige blogbericht.

Kleurrijke schrijver Titia Schut schrijfplan
Kleurrijke schrijver Titia Schut
>